Gewonnen

Hoe verliep die avond van de 4e november? Het ging echt anders dan ik verwachtte.

Op de site van de New York Times stond een overzicht van de sluitingstijden van de stemlokalen verdeeld over de verschillende regio's: Eastern (dat zijn wij), Central, Mountain en Pacific. De laatste stemlokalen van de Pacific (met Californie, de staat Washington, Oregon) sloten om 11.00 uur p.m. Eastern Time. 

Ik beschreef al hoe het tv scherm er uit zag. Je kijkt natuurlijk de hele tijd naar de getallen van de votes voor de electoral college. Als Obama er 270 heeft is hij er. Een opgewonden moment was de winst van Pennsylvania en Ohio. Langzaam groeien de aantallen votes. Daarna kabbelde het voort met af en toe een kijkje bij de headquarters van McCain in Phoenix en van Obama in Chicago. De spreekster van Phoenix, met een blonde helm van haar, kreeg steeds hollere ogen, die van Chicago, een gezellige vrouw, werd steeds spraakzamer.

Ondertussen natuurlijk de hele tijd reclame en dan switchen naar een andere zender en thee zetten en naar de WC gaan, allemaal de computers aan, waarop weer naar de polls gekeken werd en aan het blog gewerkt....

Er kwam weer eens een senatortje bij aan de rode kant of aan de blauwe, de voters namen gestaag toe, McCain lag vreselijk achter en toen was het 11.00 uur, de Pacific stembussen sloten en binnen 2 minuten verscheen op het scherm van CNN:

CNN PREDICTION

OBAMA PRESIDENT ELECT.

Wij Hollanders werden hier totaal door overvallen: blijkbaar kunnen ze dan zo goed inschatten wat de uitkomst is, dat die prognose aanvaard wordt als De Uitkomst. Aan Obama werden toen 340 votes toegeschreven, en ja, dan ben je er opeens.

Binnen niet al te lange tijd kwam McCain in Phoenix naar buiten met een van de aardigste speeches die hij heeft gehouden tijdens deze hele periode.

We zagen beelden van de Baptist Church in Georgia van Martin Luther King, van de plaats in Kenya waar Obama's vader vandaan kwam, van Times Square in New York, van de hekken voor het Witte Huis, en overal menigten mensen die blij, blij, blij waren.

Toen verscheen Obama met zijn familie op een podium dat buiten was opgesteld in Chicago, in een park dat grenst aan Lake Michigan, met de skyline van Chicago op de achtergrond. We zagen in de menigte Jesse Jackson en Oprah Winfrey huilen, de menigte was zo gemengd als maar zijn kon, i.t.t. de toch wel kleine groep mensen in Phoenix: allemaal blank!

Het hoofdpunt van zijn speech was een zwarte vrouw van 106 jaar oud (zie foto), die in het diepe Zuiden naar de stembus was gegaan en die het allemaal had meegemaakt: vrouwenkiesrecht, segregatie, Martin Luther King, civil rights wetgeving,  en nu ging ze toch weer naar de stembus met Hope!

"I had not time to die!"