Nog wat foto's

Dit is de gevel van Dado Tea

Sophia

Gisteren Sophia vroeg van haar school opgehaald. De school is een public school i.t.t. de Montessori school van voorafgaande jaren. 

Verschillen? Deze school is vlakbij, ligt eigenlijk achter de flat. Omdat het een public school is rijden de schoolbussen af en aan. Op elke hoek staat een klaarover, herkenbaar aan een donkerblauw uniform met gele lichtgevende strepen er op, en nu, warm ingepakt met bivakmutsen en handschoenen.. Die het dichtste bij huis werkt kennen we van het wuiven als we naar de "elite-school" reden. Een allerhartelijkste vrouw, zwart, zoals veel van de mensen die werken in de school. Sophia heeft twee leraren, een is blank en de andere is zwart, aardige no-nonsense mensen.

Gisteren, vertelt ze, was er een concert, met o.a. sing-along sessies. "En opeens!! was er een geluid zo hard, als ik nog nooit gehoord had, en het kwam van achteren. En weet je wat het was? Een hele grote DRUM".

Dat maakte indruk, en dat is mooi want vanaf aanstaande dinsdag krijgt ze zelf drumles, "waarin verschillende Afrikaanse ritmes worden geleerd, en waar de kinderen op leren bewegen". Kosten: $100.- voor 10 lessen.

Toevallig kregen we bericht van de Montessorischool, ook over drumles. "De kinderen ondergaan de verschillende Afrikaanse ritmes onder leiding van een gediplomeerde drummer. De ontspanning die dit teweeg brengt zal bijdragen aan hun gevoel van een zijn met de muziek. Kinderen bewegen met de "flow" van de drums". Kosten? $500.- voor 10 lessen. 

Kiest u maar.

We gaan in de ijzige kou in de auto naar Dunkin Donuts; als Derek dough nuts krijgt dan zij ook! Ze kiest er een met knalrood glazuur met gifgroene hageslag.

In de auto laat ze me iets zien: "Look, omie, this is of grandpa's funeral".

Byron's vader is in mei overleden aan de gevolgen van Alzheimer, hij is heel lang ziek geweest en Byron nam vaak de kinderen mee, ook al kon hij niets meer zeggen.

Zelaat me de orde vandienst zien die opgerold in het vakje in de autodeur zit

D-day

Derek's preschool is bezig met het alfabet. Iedere dag wordt er een andere letter behandeld. Als de dag komt met de letter van jouw naam dan is die dag voor jou. 

Vandaag was het dus D-day, Derekday. D-day was ook Dress-up day, Derek verscheen in een tijgeroufit. Bert en ik hadden bedacht dat we Dough nuts zouden brengen, en daarom vertrokken we vroeg, in de kou, op zoek naar Dunkin Donuts. Normaal vind je ze op elke straathoek, maar nu zochten we en zochten we en na een half uur lopen (gezond hoor) hadden we eindelijk zo'n etablissement te pakken.

We zullen het vanavond wel horen.

Maandag is E-day, dan gaan we hem een e-mail sturen.

Dado Tea

In een kantoorgebouw niet al te ver bij ons vandaan zit een theehuis. De eigenaar is een Koreaan, een alleraardigste man, die ons altijd van harte welkom heet als we weer in het land zijn. Hij heeft haar tot op zijn schouders, stijl en altijd een beetje vettig. Dat haar wappert altijd om zijn hoofd wat hij is een nogal bewegelijke man. Hij heeft ook een lieve lach. 

Zijn vrouw, ook Koreaans, komt tot zijn middel. We hebben in de tijd dat we hier wonen zijn twee kinderen geboren zien worden. Twee kleine schattige Koreaaantjes natuurlijk. 

Zijn familie woont nog in Korea en het gezin gaat er eens per jaar naar toe. Daar wordt flink over gejammerd omdat de reis 15 uur duurt. Afgelopen zomer waren ze daar ook weer en het was er toen kokendheet. Ze waren de hele zomer niet buiten geweest, alleen maar naar familie gegaan met auto's en meteen weer de air conditioned appartementen binnen gevlogen. 42 graden was het.

We gaan praktisch elke ochtend naar dit insituut. Bert om wiskunde te doen, ik heb vaak "opdrachten" van Antien of ik werk er aan mijn blog. Dat gaat heel goed omdat hier een uitstekende wifi is. 

Het koffiehuis bestaat eigenlijk uit twee ruimtes, het voorste deel, aan de straatkant, waar het zonniger is. Het meubilair is New England, van die cherry colored spijltjesstoelen. Hier en daar is een Oosterse toets aangebracht, bv een fontein die uit drie schalen bestaat en waar de laatste tijd geen water meer uit sijpelt. Twee houten Koreaanse poppen, enigszins te vergelijken met Indonesische wajang poppen, geven ook een exotische toets. 

Dan de "uitgifte bar", waar je je bestellingen kunt plaatsen. Er zijn ik weet niet hoeveel theesoorten, koud en warm. Je kunt er ook salades krijgen met tofu en sesamzaadjes en sla en "soysauce". En muffins, scones, croissants, "cupcakes" en Koreaanse zoetigheid.

Ook wraps: dat is een soort smakeloze pannenkoek waar dan sla en bv. pindakaas, pinda's, en banaan op wordt gelegd en waar ook weer de eeuwige soyasaus  op wordt gespetterd. Daarna wordt het geheel stevig opgerold en happen maar. Deze "wrap" heet Monkeywrap.

Je kunt er trouwens ook heerlijke koffie krijgen.

Het achterste deel is eigenlijk een raamloos hok. Daar zitten wij altijd bij een stopcontact, vanwege de computer. Hier staan flinke grote tafels, waar je prima aan kunt werken of de krant lezen. Veel mensen doen dat en zitten hier dan uren. 

Zo heb ik op dit moment het uitzicht op een knappe vrouw met gitzwart haar en allemaal dikke boeken om zich heen, die zit te studeren. Er is ook een vrouw met wilde grijze haren, ze leest een boek en mompelt in zichzelf. 

2 mannen hebben grote lol met elkaar, ze zittten hun office even af te kraken. 

Het interieur wordt hier gekenmerkt door een soort gekreukeld rijstpapier, dat alle muren bedekt. Als versiering zijn er twee grote Koreaanse maskers opgehangen en aan de overkant hangen twee kleimaskertjes. En dat is het dan. Ze draaien altijd aardige muziek, klassiek of een soort soothing Oosterse wijsjes.

Whole foods

Wij winkelen hier bijna altijd bij Whole Foods, een kleine supermarkt (Voor Amerikaanse begrippen) waar iedereen je na een tijdje kent, dat vooral omdat je de granny of grandpa bent van Derek en Sophia. Zo is daar Mohammed, een kleine Marokkaan, heeft kennisen wonen in Amsterdam, die de kinderen altijd kolossale blikken vruchtensap geeft, waar ze erg blij mee zijn, omdat hun moeder, die er erg op let wat ze eten, dat zelden goed vindt i.v.m. de eroderende werking van zure vruchtensappen op de tandjes.

Whole foods is van de "wholeness", er zijn schappen vol met alle mogelijke "supplements", en alle groente en fruit is twee maal aanwezig, nl. of "organic" of "conventional" gekweekt. 

Organic isaltijd heel wat duurder en ik kan niet zeggen dat ik het verschil proef tussen een organische of conventionele banaan.

Zo zijn daar ook blikken of pakken bouillon met zout of weinig zout, getrokken van kip, beef, pork, fish, ga maar door, en dan weer: organische of niet.

Een grote afdeling is de buitenlandse kazen, waar heerlijke Hollandse Gouda (spreek uit: koeda) kaas te krijgen is van het merk Uniekaas (eigenlijk lekkerder dan veel kaas in Nederland, zeker exportkwaiteit).

Boter: je raadt het al: organisch of niet organisch en dan gezouten, of ongezouten, uit Vermont of plaatselijk. Altijd in sticks, een soort boterstaven dus.

Melk

Wij hebben hier een ochtendroutine die je in Nederland nooit zou hebben: We staan om 6 u 30 op en Bert trekt wat kleren aan over zijn "piedjee" (hier het  woord voor pyama) en vertrekt, weer of geen weer, in regen en in storm, door meters hoge sneeuw, naar 7Eleven, voor de kranten en de melk. Wij drinken melk in de thee en gebruiken het voor de Raisin Bran. 

De dag na Oudejaar: geen melk. Dat zal wel komen omdat het Nieuwjaarsdag is. Na een enorme sneeuwval: geen melk. Dat komt natuurlijk door de sneeuw. 

Maandagochtend: geen melk. Weekendtraagheid? Vandaag: geen melk. Nu wordt het toch wel erg vreemd en het "helpende" personeel gevraagd, dat meestal niet erg mededeelzaamheid is (te begrijpen als je de hele nacht op bent, 7Eleven is 24 uur per dag open).

Wat is het geval? De melkfabrieken kochten voorheen de niet verkochte melk terug, maar dat doen ze niet meer (crisis? - of gemakzucht, en wat zouden ze er dan mee doen?). Nu wordt er heel precies ingekocht zodat ze nooit meer met melk blijven zitten. En minder verkopen, lijkt mij. De klacht is ook dat de melk zo duur is geworden.

Dus Bert ploegt terug naar een ander stuk van Mass Ave, waar ook een "convenience store" zit: nog 1 gallon te krijgen (3.8 liter) voor $ 5,30. 

An oral history

Het blad Vanity Fair heeft een zeer groot artikel gepubliceerd waarin de meningen van meer dan 50 mensen werd gevraagd over The Bush Years.

Enkele namen: 

Kenneth Adelman, nooit van gehoord natuurlijk maar een adviseur van Rumsfeld. 

Hij zegt tegen Rumsfeld over Abu Ghraib:

A: "Je hebt de Abu Ghraib situatie waardeloos aangepakt, dat leek helemaal nergens op."

R: "Hoezo, dat is helemaal niet waar, ik had niet de goede informatie."

A: "Echte onzin, je had de informatie wat er allemaal in Abu Ghraib gebeurde al in januari, en het werd pas in het voorjaar openbaar gemaakt. En je wist dat er foto's waren, dat wist je toch?"

R.: "Er gebeurt hier van alles en nog wat en ik kon die foto's niet te pakken krijgen, ik kan niet achter elk verhaal aan gaan."

A: Excuse me, je had de president er al over verteld in januari, dus zo onbelangrijk was het niet. Als het belangrijk genoeg was om aan de president te vertellen, dan moet je er ook wat mee doen".

R: Nou ja, ik kon in ieder geval die foto's niet te pakken krijgen".

A. "Jij bent de minister van oorlog, iemand in jouw gebouw heeft die foto's, en jij kan 5 maanden lang niet aan die foto's komen??? Hallooo?"

Naar Alderman's mening heeft Abu Ghraib en Guantanamo er voor gezorgd dat er zo'n enorm verzet kwam met al die zelfmoordaanvallen. Hierdoor was het gemakkelijk om aan Jihadstrijders te komen die zich als martelaren wilden opofferen.

Joschka Fischer, de gewezen minister van buitenlandse zaken van Duitsland.

"Uiteindelijk bleek dat de verklaring van Powell in de Verenigde Naties was terug te voeren op de getuigenis van één man, die werd vastgehouden door de Duitsers. Zijn codenaam was Curveball. Ik was werkelijk stomverbaasd dat de Amerikanen de getuigenis van deze man gebruikten. Zijn verklaringen werd door ons met een korrel zout genomen. Wat hij zei kon waar zijn, maar het was ook mogelijk dat het een grote leugen was!"

Matthew Dowd, de Maurice d'Hondt van Bush:

"Ik had op de morgen van 9/11 net een peiling afgerond over de populariteit van Bush. Die was 51 of 52%. 24 uur later stond die op 90%"

Richard Clarke, hoofd van de dienst die de president adviseert over terrorisme.

"De avond van 9/11, toen de president eindelijk terug was, kwamen we allemaal bij elkaar . Rumsfeld zei: 'We moeten Irak doen.' Powell en ik keken naar hem: Waar heb je het in hemelsnaam over? En R. zei, en ik zal dit nooit vergeten: 'Er zijn gewoon niet voldoende doelen in Afghanistan, we moeten iets anders bombarderen om te laten zien dat we, zeg maar, groot en sterk zijn en ons niet laten intimideren door dit soort aanvallen'.

Ik zei meteen, en Powell ondersteunde mij daarin, dat Irak niets te maken had met 9/11, maar dat maakte helemaal geen indruk. 

Achteraf had ik hier eigenijk niet verbaasd over moeten zijn. Vanaf de eerste dag waren ze aan het praten over Irak. Ik vond het wel afschuwelijk dat ze hierover al aan het praten waren terwijl de lichamen nog aan het brandden waren in het Pentagon en the World Trade Center".

Macy's

Een week geleden ondergingen Antien, de kinderen en ik de Magic of Macy's in The Galleria Mall in Cambridge.

We hadden nieuwe hoofdkussens nodig en zochten de beddenafdeling. Er was niemand in de Galleria op 2 januari om 10.00 uur, dus we hadden het rijk alleen op de roltrappen, op en neer, naar beneden en naar boven, en nog verder naar boven en nog!! verder naar boven (Sophia, stay here, Derek, come!)

Uiteindelijk betraden we het Macy Emporium waar verveelde "sales persons" hun nagels zaten te vijlen bij de uitstallingen van duizenden schoonheidsprodukten (wat is dat toch, dat een warenhuis altijd begint de mensen te verwelkomen met Lancome, Oréal, Chanel, Esther Lauder, Dior, enz. enz. altijd wereldwijd dezelfde merken en hetzelfde verveelde "beeldschone" opgetutte personeel?). De beddenafdeling? Dan moet je naar boven. Weer de roltrappen op en in een volgende Macy's beland. De beddenafdeling? Dan moet je naar de overkant. Weer terug naar de grote hal en uiteindelijk kwamen dan bij de gewenste afdeling.

Stel je voor: Honderden kussens slordig in de kasten gepropt, kussens van Ralph Lauren, van Tonny Hilfiger, van Armani, en wij maar zoeken. Ondertussen hadden de kinderen zich genesteld op een geweldig groot bed, met vele kussens en vele pluche olifanten en ze hadden het daar fantastisch. Af en toe slenterde een salesperson voorbij en keek er eens naar maar zei niks, dus wij lieten het ook maar zo, dan konden we tenminste onze weg vinden in de tientallen verschillende soorten kussens. 

Eindelijk hadden we onze keus gemaakt en met enige moeite afgerekend, maar Derek en Sophia hadden er nog nauwelijks genoeg van. Antien en ik gingen er maar eens bijzitten en keken eens rond. Hoe zouden wij die afdeling nu aanpakken?

Nou, om te beginnen zouden we die bedden toch netjes opmaken en niet zo slordig, en al die kasten met dekens en dekbedden en prullaria schoon houden en niet zo stoffig, maar ordelijk gerangschikt en die grote bakken met afgeprijsde goederen niet plompverloren in het gangpad zetten enz. 

Na een tijdje hielden we het voor gezien en zetten alle olifanten gezellig op hun plaats, maakten het bed keurig op, vleiden er de kussens van groot naar klein en leuk op kleur op, en namen bijna node afscheid van deze afdeling omdat we het idee hadden dat het er met een uurtje werken wel heel wat aardiger er uit zou kunnen zien. More magical, if you know what I mean.

Gisteravond kreeg ik een mailtje van Antien: Macy's is closing 11 stores nationwide. Wij weten wel waarom!

senior ID

Dit weekend gaat Bert naar zijn wiskundige maten in New Brunswick N.J. Nooit van gehoord zeker. Toch is hier een grote Universiteit. Wij gingen vast het kaartje kopen in South Station. ("South Station, my favorite", kraait wereldreiziger Derek. Antien gaat af en toe met hem op excursie naar South Station. Het is ook een leuk station.) Daarna naar Downtown Crossing gelopen, een metrostation van de Red Line, waar wij aan wonen,  en daar mij gemeld met mijn Nederlandse rijbewijs ten bewijze van mijn "seniorship". Er werd een lugubere foto gemaakt en die kwam op mijn T-ID te staan, tevens een Charlie card. Een T-ID is een ID voor de T oftewel wat bij ons heet een OV-kaart. (T staat voor Transport).

Een Charlie card is een plastic kaartje zoals een betaalpas die je kan opladen. En dan hoef je je kaart alleen nog maar tegen een soort plak aan te houden en de poortjes tot de perrons zwiepen open. Ook kan je er  mee in de bus. 

Een tripje met de T kost dan 60c.

Charlie is een imaginaire lollige figuur die met het openbaar vervoer reist. Zie het plaatje bovenaan de blog.

Maar zo als altijd met OV-kaarten, slimme, eigenwijze jongetjes die de hele dag achter de computer hangen die vinden iets uit.

Zij publiceerde: 

Dutch to MBTA, Sorry CharlieCard. Your crypto is crap-o.

Nederlandse jongetjes kraakten hem dus. 

Wat voor gevolgen dat heeft weet ik ook weer niet.

West Hopistreet, Avondale, Ariz.

Kijk nou toch, dit huisje, het staat op een paar stukken hout en een stuk beton, de wanden zijn aangetast door "dry rot", een zgn droge verrotting die je veel ziet in woestijnachtige gebieden.

Als je tegen de muur leunt buigt hij door. 

Vandaag de dag staat op de muur een officieel papier van de Staat Arizona: Unfit for human occupancy.

Het geheel is 576 square feet, dat is 53 vierkante meter.

Waarom gaf Integrity (what's in a name?) Funding, een lokale "Ja zeker, een hypotheker" twee jaar geleden een hypotheek van $103.000,- aan Marvene, een vrouw zonder baan, een lange lijst van schuldeisers, en volgens haarzelf een lange geschiedenis van alcohol- en druggebruik?

En waarom heeft de betrouwbare, bekende bank Wells Fargo & Co deze hypotheek overgekocht van Integrity Funding? 

En waarom heeft een afdeling van de grootste bank ter wereld HSBC dat weer overgekocht van Wells Fargo?

Omdat Wells Fargo deze hypotheek met duizenden anderen had "verpakt" en weer in stukjes verkocht aan investors, zoals HSBC. 

Hoe kom je zo gek?

Omdat deze "pakjes" de beoordeling AAA hadden gekregen van Standard en Poor en nog  zo wat van die luidjes?

Hoe kan dat nou?

Greed, hebzucht, hubris, en, bovenaan de lijst: het geloof dat de huizenprijzen zouden blijven stijgen.

Het blauwe huis.

Het blauwe huis staat in Arizona en is ongeveer 4 keer zo groot als mijn schuur. Een voordeur, links en rechts een raam, nu dichtgetimmerd, geen verdieping er op. Woonkamertje, keukentje, hok met douche en WC, 2 slaapkamertjes, tuin. De buitenkant is blauw geschilderd, de verf bladdert er af. De voortuin is volkomen kaal, in de achtertuin staat junk, de eigenaresse spaart alles wat anderen weggooien, de zon blakert de grond, donkerbruine stof dwarrelt op als je er naar toeloopt.

Advertentie: 2 bedroom property, 1 bathroom, livingroom en eat-in kitchen, front- en backyard. This attractively decorated one-family home: $105.000,-.

De eigenaresse huurde dit paleis toen op een dag een vertegenwoordiger van een makelaarskantoor "langs kwam" en vertelde dat ze haar huis kon kopen voor $105.000. 100% hypotheek. Betalingen starten over 2 jaar. 

Hoe kwam hij aan dit bedrag? Andere vergelijkbare huizen hadden dit ook opgebracht. Zegt hij.

Dit is nu een sub-prime loan.

En dit is echt gebeurd.

De inrichting

Zeven huizen die allemaal moeten worden ingericht. Dat hoef je gelukkig niet allemaal zelf te doen, het is al werk zat om de juiste interior decorator te vinden. Je hoeft gelukkig niet lang te zoeken voor je weet wie je wilt hebben (je kijkt immers bij je vrienden), maar die heeft vaak geen tijd voor je, want die is al andere optrekjes aan het decoreren. Dus die geef je dan een extraatje ($1.000.000,-), dan wil hij af en toe nog wel eens zijn neus om de hoek steken en een waardevol advies afscheiden. 

Zo had eerder genoemde Joe aan de kust in the Hamptons een huis gekocht, weliswaar naast een parkeerterrein maar daar kun je wel iets voor planten. Instant gardening is niet voor niets uitgevonden, dus binnen een week staat daar een 4 m hoge heg. 

Toen hij het huis kocht wat het net opnieuw "gedecoreerd" maar dat was niet zijn smaak of liever niet de smaak van de allerduurste interior decorator die "advies" gaf, dus a-l-l-e-s werd er uit gehaald en weg er mee!

Wat kwam er voor in de plaats? De keuken: alle snufjes aan keukenmachines, stoomovens, dubbele ovens, twee! Sub Zero ijskasten (dat is hier Het merk, duurder kan niet), met de hand gesneden keukenkasten. Alleen, ze koken er nooit. Als je daar over de vloer komt dan krijg je altijd brood met wat hier heet: cold cuts, oftewel fijne vleeswaren. Wel op het fijnste Versace servies geserveerd (iemand noteerde dat een zo'n vleesschaaltje $4800,- kostte).

En dan de huiskamer, bibliotheek genoemd. Naast de buitenproportionele schouw aan elke kant een manshoge boekenkast, met daarin twee, aan weerszijde van de schouw, gigantische plasmaschermen. Want ja, Joe heeft niet zo veel boeken. 

Het huis staat nu te koop maar hij verkoopt het niet zo makkelijk omdat de tuinstylist het hele gebied tot aan zee heeft ingezaaid met gewoon gras en vol gezet met exotische panten, en dat mag niet, je mag niets veranderen aan het duinlandschap, dus dat moet weer worden hersteld in de oude toestand. Joe heeft er geen tijd voor, die is de hele dag met lawyers bezig, omdat de aandeelhouders vinden dat ze verkeerd zijn voorgelicht. 

Dat wordt een rechtszaak.

Wat te doen met money, money, money?

Als geld met miljarden binnen stroomt, wat moet je er dan mee?

Kunst, kastelen, filantropie, privéscholen voor je kinderen, en alles het duurste van het duurste?

Kunst, dat is een lastige als je er geen verstand van hebt. Gelukkig kun je wel geld geven aan Musea en dan in de bovenste rij staan van gulle gevers en bij de dinertjes uitgenodigd worden, dat geeft toch aan dat je er ook bij hoort.

Je vrouw kan natuurlijk ook heel wat kwijt aan de visagist, de kapper, de stylist?  De stylist? Wat is dat voor iemand. Nou, zo iemand heb je gewoon nodig. Als vrouw heb je een vertrek en dat is geheel ingericht met kasten met uittrekladen waarin bv. al je ondergoed (ja, ondergoed, wat is dat voor beschrijving van de tule schuim-kantige slips en bra's) en sokken en panties (haha) zijden breisels die je over je ledematen kan vlijen, zul je bedoelen, en dan natuurlijk de Tassen (elk minimaal $ 6000,-) en dan de couture outfits die dagelijks wordt aangevuld in de Beste Zaken, ja, ik heb al moeite met de vraag: Wat moet ik aan? maar dat is voor zo iemand natuurlijk ondoenlijk, veel te druk, dus je agenda met je Verplichtingen die zijn door je secretaresse naar de stylist gebracht en die zoekt bij elk uitstapje, cocktailparty, picknick, een outfit. En daar is ze razend druk mee. 

Vanity, not so fair anymore!

Wat is nu rijk zijn? Wat betekent het voor een mens om zoveel geld te verdienen, zulke immense bonussen te krijgen? En wat voor soort mensen zijn dat nu? 

Geleidelijk aan komen de verhalen los, over rijkdom op papier, over huizenbezit, over het uitgeven van geld aan... ja, aan wat?

Laten we Joe Gregory eens volgen, ooit vice-president van Lehman Brothers. 

Toen hij ging studeren wilde hij leraar geschiedenis worden, op een middelbare school. Hij is dus echt iemand zoals jij en ik.  

Gregory was een legende bij Lehman Brothers, niet omdat hij zo goed in  geldzaken was, maar vanwege zijn levensstijl. Hij had, à la John McCain, 7 huizen, maar die had ze dan nog verdiend met de verkoop van tastbaar bier door het bedrijf van zijn vrouw, deze huizenaankopen gingen wat anders.

Hoe doe je zoiets: je werkt bij een bedrijf dat je grote bonussen geeft, waarvan veel opties op het bedrijf zelf. Als de aandelen daarvan maar stijgen en stijgen dan is dat een goede deal. Met die opties in de hand kan je dan heeeeel wat lenen, bv. om weer een huisje er bij te kopen. En dat huis moet dan natuurlijk ook weer worden ingericht. En dat doe je niet zelf, daar huur je iemand voor. Voorbeeld. Little Joe zat op een kostschool ergens in Pennsylvania, en vader Joe komt hem daar wel eens opzoeken, zo'n twee keer per jaar. Waardeloos hotel in dat stadje. Laten we een huis kopen, veel gezelliger voor little Joe ook. Huis gekocht voor $ 500.000,-. En dan laten we dat ook gezellig inrichten: geschatte onkosten van de inrichting: $1.500.000,-. Dan hebben we het nog niet over de hypotheekkosten. Maar dit is helemaal geen probleem voor Big Joe als je bedenkt dat de waarde van de aandelen in 1998 $ 6,- was en in 2007 $85,-. Als je weet dat hij vanaf 1980 steeds maar forse bonussen had gekregen, voor het grootste deel in Lehman aandelen, dan kan je wel begrijpen dat geld geen rol meer speelde. Maar Joe ging er toch stevig achterheen, de aandelen moesten toch wel stijgen, vond hij. Zijn businessplan ging uit van $100,- in 2008. Als je dat voor elkaar wilt krijgen dan moet je risico durven nemen, flinke risico's, grote risico's. Te grote risico's. En op een goede dag donderde de boel in elkaar: De aandelen waren nog 5 ct waard. 

En toen ging Lehman over de kop, en waren ze niets meer waard.

In de volgende blog gaan we eens kijken wat Joe deed met zijn geld, welke prachtige huizen, mooie kunstwerken, waardevolle donaties hij heeft gedaan toen het "nog kon". 

Bush' nalatenschap

Als je 8 jaar president bent geweest van de laatst overgebleven superpower, dan wil je natuurlijk duidelijk vast leggen wat je zoal voor geweldigs hebt gedaan.

Daar is B. de laatste tijd druk mee bezig en doet dat ook met behulp van peilingen die de Wall Street Journal voor hem houdt. 79% van de Amerikanen zal hem niet missen als hij het Witte Huis verlaat. Dat doet denken aan het lied van de Lord High Excutioner in de Mikado: He will not be missed, he will not be missed.

Frank Rich, een scherpe commentator in de New York Times schrijft: 'Je zou bijna medelijden met hem krijgen totdat je je herinnert wat een puinhoop hij ervan heeft gemaakt, die zich uitstrekt van het Midden Oosten naar Wall Street naar Main Street en zelfs tot in de hemel, wat een veilige haven was voor al het vergif, wat in de lucht werd gestoten onder zijn passief leiderschap.

Laatst heeft hij beloofd dat hij niet voor het voetlicht van Obama zal gaan staan als hij is afgetreden. Alsof hij dat zou kunnen, behalve misschien als hij naakt door downtown  Dallas zou gaan rennen.

Bush heeft ook erg veel medelijden met zichzelf: "Ik was een oorlogspresident, en dat is ontzettend vermoeiend". "De president draagt veel verdriet van de mensen in zijn ziel mee". Aan de andere kant merkt hij op dat een bezoek aan een militair hospitaal een helende ervaring voor hem is. Het is zijn eigen heling waar hij op uit is, niet die van de ernstig gewonde mannen en vrouwen die hij onder valse voorwendsels de oorlog instuurde.

Hij, de troostende leider, wordt getroost door het karakter van het Amerikaanse volk, zegt hij, wat natuurlijk weer een hele troost is voor het Amerikaanse volk.'

Spirituele inspiratie

Op Mass Ave (afkorting voor Massachusetts Avenue) is een spirituele boekwinkel de altijd al werken in de etalage had, die pro liberal waren (links in het Nederlands jargon, tam links voor ons).  Die etalage is nu gevuld met heel veel boeken die het Obama fenomeen op spirituele wijze benaderen. 

Vooral de speeches van Obama spelen daar een rol. 

Op 6 februari is er in Nederland een landelijke debatronde van vwo-klassen met een Boss: "Meet the Boss"  geheten. Het onderwerp is Energie en leerlingen uit de profielen NT of NG worden geacht de Bosses te benaderen over energiebeleid. Dit debat wordt begeleid door het Debat Instituut, dat elke keer zeer verzorgde emails stuurt met voorbeelden van voorbeeldige debatten of debaters. De acceptatiespeech van Obama in Chicago wordt door dit instituut als Het Moderne Voorbeeld van een speech, die voortreffelijk in elkaar zit, gepresenteerd.

De eerste dag, letterlijk, na zijn inauguratie wordt Obama al voor een ingewikkeld dilemma geplaatst: de zgn. "enemy combatants", mensen die zijn opgepakt zonder enige vorm van proces, waartegen geen aanklacht is ingediend, waarvan alleen maar wordt gezegd dat ze "vijandige strijders" zijn, kunnen die jaren lang worden vast gehouden? Volgens de wetgeving die onder Bush tot stand is gekomen mag dat, ja. 

Maar nu wordt het ingewikkelder: nu is het een Amerikaan. Mag het nu ook? Iemand die valt onder deze definitie wordt al een hele tijd vastgehouden op een boot (dus niet op het eigen territorium, zogenaamd).

Je eerste reactie is: nee. Maar het is een hele gevaarlijke man.....

Wat gebeurt er als je die vrijlaat?

Of een gewoon proces geeft? 

Enfin, daar gaat het over.

Houd de berichtgeving hierover maar in de gaten.

Gelukkig Nieuwjaar

Wat zal 2009 brengen?

De wereld zit te wachten....

Voor de inauguratie van Obama verwacht men 1.5 - 3 miljoen bezoekers in Washington. 

Het record tot nu toe is Lyndon Johnson geweest met 1.2 miljoen bezoekers bij zijn inauguratie op 20 januari 1965.. Hij kreeg de aandacht van heel veel zwarte mensen omdat hij er voor had gezorgd dat de Voting Rights Act er kwam, die er voor zorgde dat de zwarte mens eindelijk vrijuit kon stemmen. 

En dan nu komt Obama, de culminatie van dat proces.

Ter vergelijking:

Richard Nixon 1   200.000

Nixon 2  300.000

Jimmy Carter  350.000

Ronald Reagan  500.000

George H.W. Bush  300.000

Bill Clinton 1  800.000

Clinton 2  200.000

George W. Bush  300.000

Bush 2  100.000

De inauguratie is ook een echte optocht, met 8 opgetuigde wagens met daarop een nagemaakte Liberty Bell en een grote uitgerolde nagemaakte US Constitution, de bijdrage van Delaware waar Joe Biden vandaan komt. Wat Illinois doet is nog niet bekend.