Bedrukt

Vandaag keren we terug naar Nederland. Met een zwaar gemoed neem ik dit keer afscheid van dit land. De moeilijkheden die de invoering van Universele Health Care ondervindt is de oorzaak.

Zo blij en optimistisch als we waren in januari, zo somber zie ik het nu in. 

Wij zijn echter buitenstaanders die alleen maar kunnen afwachten en hopen op een goede afloop. 

Het maakt natuurlijk ook veel uit als je hier een kind hebt wonen. Dan komt het allemaal wel heel dichtbij.

Bert denkt er heel anders over. Hij houdt vol dat het zo evident is dat er iets moet gebeuren, dat de politieke prietpraat van dit moment een verandering toch niet tegen kan houden.

Kennedy

Het overlijden van Ted Kennedy is een echte Boston gebeurtenis. 

Het blijkt dat hij in zijn leven zoveel voor doodgewone mensen heeft gedaan, naast de grote zaak van wetgeving voor de minderbedeelden. 

Bij hoeveel mensen is hij op bezoek gegaan als ze iemand verloren hadden! Tot een paar maanden geleden toe, toen hij al ontzettend ziek was, bij mensen in Dorchester, de Schilderswijk van Boston, bij wie een zoon in Afghanistan was omgekomen.

Gisteravond was er op tv de uitzending van een herdenkingsbijeenkomst in de John F. Kennedy Library, waar hij ligt opgebaard, en dat was heel sterk met een lach en een traan: hij had een enorme "lust for life". 

De beste spreker van de avond was voor mij toch Joe Biden, die af en toe in de media wordt afgedaan of hij als vice-president niks voorstelt. Joe heeft 38 jaren geleden in een verschrikkelijk autoongeluk zijn vrouw verloren en twee van zijn zonen waren ernstig gewond. Dit was toen hij net senator was geworden. Meteen toen bekend werd dat dit was gebeurd, werd hij in het ziekenhuis opgebeld door Kennedy, die hij toen nog helemaal niet kende. 

En dat brengt mij tot een van de uitspraken van Kennedy: Als je aarzelt of je iemand moet bellen of bezoeken die ernstige tegenslag ondervindt, dan weet je in je hart: ja, dat moet ik doen. En doe het dan meteen! 

Maar dat was niet het enige: Joe Biden wist als geen ander de grootheid van de mens Kennedy naar voren te brengen: No pettiness, no bitterness, never self aggrandisement.

Kennedy's meest beroemde woorden:

"For all those whose cares have been our concern, the work goes on, the cause endures, the hope still lives, and the dream shall never die."

Een flinke flater.

John Mackey, the CEO van Whole Foods, DE supermarkt voor organische produkten, lokale boeren, zuivere melk, vlees zonder hormonen en antibiotica, en de promotor van Neem je eigen Tas mee, heeft een artikel in de Wall Street Journal gepubliceerd waarin hij zegt dat mensen niet zomaar een natuurlijk recht hebben op een algemene health care. En bovendien is het ook niet nodig, want als je nou maar zijn zuivere spullen eet, dan word je gewoon niet ziek.

Hoe zo kanker, versleten heupen, verhoogd cholesterol?

Nou, dit is niet goed gevallen bij zijn clientèle, die "nation wide" zijn gaan protesteren bij de Whole Foods winkels. Zo ook in Cambridge, waar Antien net arriveerde met 4 kleine kinderen die ze met aan elkaar geknoopte handdoeken bij elkaar hield. Mahammed, de kleine man uit Morokko, die hier in Whole Foods werkt en die de kinderen allemaal kent, was erg zenuwachtig, vooral toen iedereen begon te toeteren. De afspraak is nu dat je toetert als je voorbij een Whole Foods winkel rijdt, om van je afkeuring te getuigen. 

Niet zo handig van meneer Mackey, die zichzelf natuurlijk heel wat vindt. Hij heeft een organisch emporium gesticht dat 3.2 miljard waard is, en als je dan in 1980 begonnen bent met een klein winkeltje in Texas, dan denk je natuurlijk al vlug dat je héél wat bent. Dus hij houdt vol dat hij gelijk heeft. 

Waar is je business acumen, meneer Mackey, want je dure spullen worden al minder verkocht, en de prijs van je aandeel is al gezakt! 

Waar is je damage control?

Emoties

Je kunt niet zeggen dat de bevolking hier niet bij de politiek is betrokken. 't Is alleen dat ze zo van niks weten, als ze hun betrokkenheid tegen een politicus uiten.

Zo schreeuwde een vrouw hier naar haar "representative" (= een man die voor Massachusetts in het Congres zit) tijdens een van de fameuze "townhall meetings" (ontmoetingen in het stadhuis met vertegenwoordigers van de regering): Do you support Obama's Nazi-politics? 

Nou antwoorden de politici vaak onzettend zenuwachtig, zo van: Nou nee, natuurlijk niet... En dan brult iemand anders er alweer doorheen: It is against the Constitution! en dan komt er een politieman dwingend naast zo'n vent staan, en dan beginnen ze aan elkaar te trekken, en ondertussen loopt de "representative" zenuwachtig op en neer: Please sit down, please be quiet, het schiet allemaal niet op. Betrokken: ja, maar wijzer worden: nee.

Nu antwoordde de vertegenwoordiger van Massachusetts op de Nazi-vraag: Woman, on what planet do you live? En, de zaal inkijkend: who has a real question about health care? en toen kwam er een redelijke vraag en ontspon er zich een redelijk gesprek. Maar in de New York Times was men natuurlijk weer niet tevreden, want zo mag je "een vraag" niet belachelijk maken. 

We zitten hier in Stockbridge MA, in de Red lion Inn, die is "established" in 1775, het gebouw is dus oud en vol charme. De vloeren scheef, de lift 125 jaar oud, een soort vergulde kooi, en overal kan je zien, als je goed kijkt, hoe het gebouw is aangepast aan de eisen van de moderne tijd. Er is air conditioning en overal WiFi.

Maar een ding is constant, het all white publiek, dat zelf zich ook nog moet aanpassen aan de moderne tijden, denk ik soms. 

Zie bovenste foto van de lounge.

Rechts van het Red Lion uithangbord de rode Chevrolet cobalt!

Customer satisfaction

"Detroit" heeft de laatste tientallen jaren nooit heel hoge cijfers voor "customer satisfaction" geoogst. Niet dat dat de private-jet-vliegers, HumVee producerende, miljoenen-verdienende CEO's van het door hun uitgestippelde pad afbracht, maar het was toch jammer. 

Nu hebben de GM-ers een nieuw produkt op de markt gebracht, dat moet wel vurige volgelingen krijgen. Wij zijn een van de eerste gelukkigen die in dit vernieuwde product mogen rijden.

De naam is Chevrolet cobalt, en de onze is rood. Het valt al meteen op dat er alles aan is gedaan om deze rode cobalt auto groen te laten zijn: er wordt geen energie verspild aan stomme snufjes. Zo is er géén automatische deurenvergrendelaar: er is gewoon een sleutel en daarmee kan je één deur aan elke kant openen; de achterdeuren doe je weer dicht met een knopje dat je indrukt,  en om hem te openen trek je het knopje weer omhoog. Ook de voordeuren kun je weer als weleer met een knopje vergrendelen, zodat je weer het aloude gezelschapsspel: alle deuren dicht en de sleutel nog in het contact, op kan pakken.  

De ramen doe je ook weer open door aan een hendel te draaien. Je kunt dus weer veilig een gracht inrijden, en met gemak de ramen openen.

Cruise control, uitermate geschikt voor de Amerikaanse wegen die maar door en door gaan zonder dat er veel gebeurt, is ook helemaal niet nodig, dus weg er mee. Let liever gewoon goed op, dat is veel veiliger. Kramp in je kuit: even 20 mijl doorrijden naar de volgende Dunkin Donut Outlet, daar kan je heerlijk relaxen. 

Om je wakker te houden is het stuur zo dik en vet uitgevoerd dat je niet direct kunt zien hoe hard je rijdt en hoeveel benzine je nog in je tank hebt. Dus het is zaak om flink je hals uit te rekken of als een schildpad je hals tussen je schouders te trekken om onder het stuur door te kijken: uitstekende oefeningen voor een lange rit. 

Wel is er een plek die je altijd ziet: daar staat immer Temp. 74.

Nu al is global warming door deze auto op minischaal de kop ingedrukt. What a satisfaction, what a deal from Hertz: car renting company.

Obama will be "toast", vervolg op Verschrikkelijk en dom

Als er geen health care plan komt, is Obama "toast"! Oftewel: "He is out!" 

Dat is het achterliggende plan van de Republikeinen: om het health care plan te laten mislukken. Ze zijn niet geïnteresseerd in een goed health care plan, dat zou veel te gunstig zijn voor Obama. 

De media herhalen ook in alle toonaarden: "Als het Obama niet lukt de health care te herzien, dan is zijn presidentschap "mislukt"!

De eerste taktiek van de Republikeinen was dus het verstoren van de Townhall meetings. 

De tweede is het is in discrediet brengen van het hele plan door te zeggen dat er bepaalde ideeën in staan, die de mensen in de hoogste graad van opwinding brengen, zoals Death Panels.

Dit wordt bevestigd door onze heldin Palin. Ze gaat in Alaska weer eens op een podium staan en zegt daar: 

"Obama would put thumbs down to Trig".

Wat bedoelt ze hier in hemelsnaam mee?

Trig is haar kindje "with special needs", hij is een mongooltje. Zij ondersteunt het verhaal dat er commissies gaan komen, die zouden gaan beslissen of je mag blijven leven als je boven de 65 bent of als je een te dure ziekte hebt of geestelijk een achterstand hebt. 

Dus arme Trig zou worden afgekeurd door een Death Panel. Weg met hem.

Deze onzin is gebaseerd op het feit dat er inderdaad commissies zouden komen waar ouderen hun levenseinde mee kunnen bespreken, waar ze hun eigen wensen kunnen vast leggen, zodat hun dokters en familie weten wat ze zelf gewild zouden hebben als ze het straks misschien niet meer kunnen zeggen.

Zo wordt er ook gezegd: Euthanasie wordt ingevoerd, waar je zelf niets over te zeggen hebt. Euthanasie is tegen de grondwet, en zou nooit zo maar kunnen worden ingevoerd, maar "die Obama doet maar". 

Obama is nu zelf op pad, om de mensen uit te leggen wat hij beoogt, en dat schijnt nu wel te werken. 

Verschrikkelijk en dom.

In het afgelopen half jaar heeft een commissie een ziektekosten plan opgesteld dat 1200 bladzijden telt, die niemand leest maar waarvan iedereen zogenaamd weet wat er in staat. 

De vertegenwoordigers van de kiesdistricten, de senatoren en de leden van het Huis van Afgevaardigden, gaan nu in de zomer naar hun gemeentehuizen en organiseren daar de zgn. townhall meetings. 

Zo komen daar deftige heren in zwarte pakken, beroemde senatoren en zo en de bevolking staat ze al op te wachten: blanke boze mannen met honkbalpetten op, T-shirts over de dikke buiken getrokken, en blanke wijven, allemaal staan ze te schreeuwen en te brullen, ze hebben stokken met leuzen er op in de hand en ze luisteren geen seconde wat de senator te zeggen heeft.  Gemiddelde leeftijd tussen de 50 en de 70.

Hoe kan dit zo maar opeens gebeuren?

Achterliggende oorzaak is natuurlijk wel de slechte  economie, maar ook de angst voor het onbekende dat door die vreemde Obama is bedacht.  Ook het feit dat heel veel Amerikanen nooit een voet buiten de deur zetten -zo heeft 80 % van de bevolking niet eens een paspoort-. Als ze al reizen, dan is dat vaak niet ver. En Amerika is een dorp, ik kan het niet genoeg benadrukken, de sentimenten zijn toch heel vaak erg eenvormig, vooral bij de zgn. Silent Majority, not so silent op dit moment trouwens. 

Daarnaast spelen de Republikeinen een bizarre en eigenlijk ongelofelijke rol: zo roepen ze hun mensen op om naar die townhall meetings te gaan en te zorgen dat er niets terecht komt van een redelijke discussie. Hoe moeten ze dat doen?  Sta op, schreeuw! wat je te zeggen hebt, en ga meteen weer zitten. De volgende moet precies hetzelfde doen.  En dat lukt buiten verwachting. Er komt niets terecht van een echte dicussie. 

Als je wilt zien hoe dat is georganiseerd tik je in bij Google: health care shout, gewoon deze drie woorden. En dan kun je filmpjes er over zien, en de aanwijzingen lezen die gegeven zijn om deze meetings te verstoren. 

Ik krijg er hartkloppingen van!

Health care reform

15 jaar geleden probeerde Clinton iets te doen aan de ziektekostenverzekering, en dat liep op niets uit omdat er toen een hetse ontstond waarbij gesuggereerd werd dat "Frank and Jane" geen goede verzekering meer zouden kunnen bekostigen. 

De Obama administratie heeft die gebeurtenissen zorgvuldig bestudeerd, om niet weer dit soort gepersonaliseerde oneigenlijke verwijten over zich heen te krijgen, en helaas, dat heeft niets uitgehaald. 

Eerst even kort de feiten:

De ziektekosten in termen van Gemiddeld Nationaal Inkomen zijn het hoogst in de wereld, maar het geld wat uitgegeven wordt gaat voor een deel op aan Administratie, Artsen (die hier heel veel verdienen) Verzekeringsmaatschappijen (die hier alle mogelijke voor hen gunstige regels heeft), Pharmacie (die heeft bedongen dat er niet mag worden onderhandeld over de medicijnen kosten, lobbyen heet dat), Ziekenhuizen (inkomens van directeuren, managers, niet verpleeg(st)ers echter).

48 miljoen mensen heeft geen ziektekostenverzekering, dat is ongeveeer 1/6 van de bevolking.

Als je eenmaal lijdt aan een ziekte, wordt die ziekte als onverzekerbaar van je lijst voor vergoedingen gehaald. Dat heet dan vanaf dat moment een Pre-existing condition. Zo kan het gebeuren dat mensen hun gespaarde geld en huis kwijt raken omdat ze bv. kanker hebben.

Er is altijd een eigen bijdrage, die varieert, afhankelijk van je verzekering. Mensen die een baan hebben "krijgen van hun baas" de ziekteverzekering, de zgn. "benefits". Zo'n baas kan daar behoorlijk mee in zijn maag zitten als het niet zo goed gaat met de economie. Die gaat dan onderhandelen met de verzekeringsmaatschappij, en dan hebben de werknemers opeens allemaal een hoog eigen risico. 

Zo moest mijn dochter Antien altijd $10,- betalen bij elk doktersbezoek, en dat is nu opeens $15,-. geworden. Zij kreeg een maagendoscopie, en daar kreeg ze een "bill" voor van $495,-. Hoog eigen risico! 

Een ideaal systeem dus, waarom zou je daar iets aan willen veranderen?

Reden 1:

Elke verandering gaat mij geld kosten. Als die 48 miljoen mensen nu opeens wel health care krijgen dan kan ik dat gaan betalen en dat kan ik niet/wil ik niet. Daar komt het onderbuik gevoel bij kijken dat dat soort mensen allemaal èn zwart zijn èn lui zijn èn niets willen uitvoeren. 

Reden 2:

Ze hebben het idee dat het systeem een "government" systeem wordt, en dat wordt vertaald als "socialistisch". Veel gehoord argument: we willen hier geen Rusland worden, het wordt een Sovjetstijl distributiesysteem van de zorg. 

Als het een "government" systeem zou worden dan zou je  niet meer je eigen dokter mogen kiezen, niet meer naar je eigen ziekenhuis kunnen gaan, en heb je maar te ondergaan wat de regering wil. 

Reden 3

Medicare. Dit is een door George Bush geimplementeerd "government" systeem waarbij mensen boven de 65 eigenlijk een ziektekostensysteem hebben zoals wij dat kennen. Met wel meer restricties, maar het merkwaardige is dat mensen dat niet weten. Ze denken vaak dat het een soort goedheid van de verzekeringsmaatschappijen is. Het wordt gewoon uit de belastingen betaald.

Ze denken nu dat Obama hier aan gaat tornen.

Tot zover de min of meer redelijke kant van de discussies. 

In een volgend blog de hysterie, de vooroordelen, de achterkant van de protesten.

handje

De automobilisten in Massachusetts hebben geen goede naam, het zijn wilde rijders. Ik vind dat erg meevallen, voor mij zijn de fietsers hier volkomen ongedisciplineerd. Ze dragen allemaal een helm, rijden heel vaak op racefietsen of zeer sportief uitziende vehicles, en keihard. Ze doen of zij buiten de verkeersregels vallen, rijden gewoon door rood licht, aan de linkerkant van de weg, en hebben geen verlichting. Ze brullen als ze vanachteren komen: "passing on the left", maar dat helpt me niet echt als ik op een stoep of wandelpaadje loop. Het zijn vaak "white males" om de een of andere reden. Als ik (met helm) hier dan ook op Antien's rode omafiets (geïmporteerd) rijd dan heb ik bepaald bekijks.

De automobilisten vind ik hier echter best aardig: ze stoppen goed voor een zebrapad, maar ook als je "gewoon" wilt oversteken, stoppen ze zo maar en wuiven met hun hand dat je mag gaan. Ze doen dat door hun hand boven het stuur te houden, palm naar de bestuurder gericht, duim omhoog en de vier vingers op en neer te wapperen. Het is maar een kleine beweging maar zeer zichtbaar. 

Ze doen dat ook als je een voorrangsweg op moet, die volstaat met auto's: ze laten je er op die manier "in". 

Of als je ergens in het verkeer staat te aarzelen om bv. links af te slaan: ze houden dan in en doen "het handje". 

Er zijn best vaak momenten waar de een meer "recht" heeft op doorrijden dan de ander en het valt mij op dat ze hier niet op die rechten gaan "staan", maar je vaak op deze manier doorwuiven.

Aardig dus.

Gelukkig iets heel anders als de middelvinger omhoog. Dat heb ik hier nog nooit gezien. 

Ontmoetingen

Zoals op elke vakantie heb je in het "buitenland" vaak aparte ontmoetingen. Zo ook hier. 

Afgelopen zondag gingen we hier naar de dienst van de Harvard Memorial Church, een wit geschilderde kerk zoals je er zoveel hebt in New England, gelegen aan Harvard Yard, de grote groene ruimte met bomen en gras waar veel van de oude gebouwen van Harvard University omheen liggen. 

De dienst was nu niet direct "vrijzinnig", zo werd er bv intensief gebeden voor de farmers. Nou, ik weet nog wel een paar andere doelgroepen. En ook de preek die ging over koning Herodes die voor zijn stiefdochter, de (weelderige) danseres Salome, Johannes de Doper liet onthoofden, omdat ze er om vroeg, en omdat hij haar dat voor zijn vrienden niet kon weigeren hoewel hij de pest er over in had. En nu was de goede boodschap dat wij het met zo'n beslissing makkelijker zouden hebben omdat Christus ons heeft geleerd dat er een hiernamaals is, dat het leven niet ophoudt na onze dood, en dus "hangen" we niet meer (?) zo aan dit bestaan omdat we weten dat er hierna een beloning volgt!

Na afloop vroeg een aardige mevrouw Bert of hij van haar in de kerk een foto kon maken voor de "folks back home". Zo gezegd  zo gedaan en daarna ging ieder zijns weegs. 

Echer, toen wij op een terrasje een "Hollands" kopje koffie aan het drinken waren in Peet's cafe, opgericht door een Hollander, die in de jaren 70 de koffie in Amerika niet om te drinken vond, kwam zij voorbij gewandeld en riepen we nog wat aardigs naar elkaar. 

Even later bracht zij een kopie van een erg leuke tekening van het interieur van de kerk, "omdat Bert's hoofd er op stond". Hij is duidelijk herkenbaar, vind ik, pal vooraan in de tekening. Getekend door Kimberly Jones (kimberley.jones@aya.yale.edu).

Tip: click eenmaal op de tekening en je ziet hem in het groot.

Jaarinkomen: 100 miljoen

Herinner je dat er vorig jaar zomer $4,- per gallon aan de pomp werd betaald (hoe vertaalt zich dat in euro's per liter, dames en heren?), nou ja, iedereen herinnert zich dat de benzine nog nooit zo duur was. 

De OPEC!

Speculanten!

De olie wordt schaars.

De Russen.

De OPEC ging niet meer olie pompen, want ze pompten genoeg, zeiden ze. We moeten niet langer van het buitenland afhankelijk zijn, riep McCain, we gaan hier in ons eigen Amerika pompen. Dit vertaalde zich in de kreet: drill, drill, drill. De eerste gallon moet natuurlijk nog uit de grond komen.

Speculanten: oh nee, hoe kom je erbij. Dat zijn we  nagegaan en dat is het echt niet. 

De olie wordt schaars, ja, dat is zo, maar dat kan toch niet zo'n direct effect hebben. Misschien moeten we ooit eens gaan denken aan zuiniger rijden, kleinere auto's, gebruik van de fiets (? daar kan ik niet mee naar mijn werk komen, zeg), maar "Detroit" was nog niet zo ver. Dat ze zich daarmee in een "ditch" reden was wel duidelijk voor ons maar niet voor hen.

De Russen: altijd goed een oude ver-weg schuldige, maar die zijn meer van het gas waar ze vervelend mee doen (dat wist Balkenende toen nog niet).

We zijn een jaar verder, de kredietkrisis stort de wereld in puin, de banken krijgen bakken geld om te overleven, en de kranten staan vol van de bonussen die dezelfde banken zichzelf geven om niet hun "beste" mensen kwijt te raken. Een daarvan is Citibank. 

En daar zit nu een gemeen kijkende man die zijn bonus wil hebben, dat hij verdiend heeft door te wedden op de olieprijs. Daar heeft hij miljarden mee binnen gehaald en daar wil hij nu zijn rechtmatig aandeel van hebben. De "firma" van deze man is een onderdeel van Citibank, waarvan gezegd is dat ze geen bonussen uit mogen keren omdat ze onder curatele staan van de staat vanwege de TARP, het bankhulpprogramma.

En nu komt de aap uit de smerige mouw: hoe kan die man met dat wedden zoveel geld  hebben binnen gehaald? Speculeren, hè, handig manupileren, de prijs opdrijven. 

Het antwoord op de eerdere vraag over de prijsopdrijving is dus: één speculant. Q.E.D.

Veranderingen in de samenstelling van de bevolking zijn eng

Sommige mensen rationaliseren de angst, die ze voelen voor de veranderingen die in de wereld plaats vinden, door om maatregelen te vragen die de veranderingen te niet doen. Alles was altijd prima en nu gebeurt er van alles en dat wil ik niet. De angst wordt ook gevoed doordat er als een mantra steeds wordt geroepen: In onze snel veranderende wereld... 

Ik verbaas me  er altijd over als ik dit hoor hoe ik als kind enorme veranderingen meemaakte, waarvan mijn ouders deden of het doodgewoon was: Je vader wordt door mensen in een uniform opgehaald: hij is even weg; de slagerij tegenover ons huis wordt weggebombardeerd: zo zielig voor de slager; de school wordt geconfisceerd: we gaan naar de Protestante school (voorheen "verboden" gebied): zo'n leuke wandeling daar naar toe; we leven een half jaar in de kelder: wat een gedoe dat we de hele tijd de trap af moeten. Enz, enz.

Alles werd instinctief voor ons kinderen (en daarmee denk ik ook wel voor jezelf) klein gehouden, en ik heb het gevoel dat we dat vermogen aardig aan het kwijt raken zijn.

Amerika heeft daar nog meer last van omdat het hier een "dorp" is (zie mijn eerdere blog over dit onderwerp): een professor wordt gearresteerd: er wordt over gerapporteerd van coast tot coast, immers, de man is zwart. Eindeloos wordt er over gezanikt, maar waarom? Heel veel blanke mensen (ook wel bekend als "white males") zien aankomen dat over niet al te lange tijd Amerika echt is veranderd.  

De gouverneur van Massachusetts is zwart, de burgemeester van Cambridge is lesbisch en zwart, bij mij in de koffieshop zit een zwarte vrouw en ze leest Karl Barth's The Humanity of God; in Texas is de burgemeester van Houston...zwart, een vrouw, die ook nog Latino is, wordt genomineerd voor de Supreme Court, en dit maakt dat hele griezelige mensen met geblondeerde haren, uitgegroeid bij de wortels roepen: Obama is een racist, Obama is geen Amerikaan want ik heb zijn geboortecertifiaat niet gezien, nog nooit heb ik een president gezien die zoveel schulden heeft gemaakt (wij weten er ook nog wel een, G.W. Bush met name) en dit doet me allemaal denken aan Wilders en zijn partijtje. De PVV is een nieuwe partij en de Republikeinen is een partij van standing, die vroeger veel waardevols heeft gedaan, maar nu de weg kwijt is en overgeleverd aan de mensen die bang zijn voor veranderingen. De gemiddelde leeftijd is echter hoog, veel jongeren kan het niets schelen welke kleur iemand heeft, of iemand homo is, maar zich wel zorgen maken over de kosten van college en health insurance.  Maar of daar in de nabije toekomst een redelijk persoon op zal staan???

Palin

Sarah Palin staat deze week op de cover van Time magazine n.a.v van haar zelfgekozen ontslag als gouverneur van Alaska. Vraagteken. Het verhaal in het artikel gaat dat ze toch goed is, niet zo goed is, ze houden duidelijk een slag om de arm. Wat is dit? Bang dat ze ooit nog eens "hogerop" komt.

Nee, dan Vanity Fair. Daar staat heel erg duidelijk in wat er met haar "is". 

En daar komen heel veel verhalen los over haar onmogelijke gedrag, niet alleen in de campagne met McCain, maar eigenlijk al gedurende haar hele leven.

Ze beschrijven daarin het volgende klein saillante voorbeeld: Ze was al gouverneur (en 43) toen ze weer in verwachting raakte, maar dat hield ze zeven maanden verborgen. Toen was ze in Texas en de vliezen braken. Toch naar huis, want het kind moest perse in Alaska geboren worden. In Alaska geland, nam het nog drie kwartier met de auto naar Wassila, haar woonplaats: baby geboren, en ze e-mailde dit heugelijke feit niet onder haar eigen naam maar in de naam van God door het zo te ondertekenen: 

Trig's Creator, Your Heavenly Father. 

Megalomania!