Bedrukt

Vandaag keren we terug naar Nederland. Met een zwaar gemoed neem ik dit keer afscheid van dit land. De moeilijkheden die de invoering van Universele Health Care ondervindt is de oorzaak.

Zo blij en optimistisch als we waren in januari, zo somber zie ik het nu in. 

Wij zijn echter buitenstaanders die alleen maar kunnen afwachten en hopen op een goede afloop. 

Het maakt natuurlijk ook veel uit als je hier een kind hebt wonen. Dan komt het allemaal wel heel dichtbij.

Bert denkt er heel anders over. Hij houdt vol dat het zo evident is dat er iets moet gebeuren, dat de politieke prietpraat van dit moment een verandering toch niet tegen kan houden.

Kennedy

Het overlijden van Ted Kennedy is een echte Boston gebeurtenis. 

Het blijkt dat hij in zijn leven zoveel voor doodgewone mensen heeft gedaan, naast de grote zaak van wetgeving voor de minderbedeelden. 

Bij hoeveel mensen is hij op bezoek gegaan als ze iemand verloren hadden! Tot een paar maanden geleden toe, toen hij al ontzettend ziek was, bij mensen in Dorchester, de Schilderswijk van Boston, bij wie een zoon in Afghanistan was omgekomen.

Gisteravond was er op tv de uitzending van een herdenkingsbijeenkomst in de John F. Kennedy Library, waar hij ligt opgebaard, en dat was heel sterk met een lach en een traan: hij had een enorme "lust for life". 

De beste spreker van de avond was voor mij toch Joe Biden, die af en toe in de media wordt afgedaan of hij als vice-president niks voorstelt. Joe heeft 38 jaren geleden in een verschrikkelijk autoongeluk zijn vrouw verloren en twee van zijn zonen waren ernstig gewond. Dit was toen hij net senator was geworden. Meteen toen bekend werd dat dit was gebeurd, werd hij in het ziekenhuis opgebeld door Kennedy, die hij toen nog helemaal niet kende. 

En dat brengt mij tot een van de uitspraken van Kennedy: Als je aarzelt of je iemand moet bellen of bezoeken die ernstige tegenslag ondervindt, dan weet je in je hart: ja, dat moet ik doen. En doe het dan meteen! 

Maar dat was niet het enige: Joe Biden wist als geen ander de grootheid van de mens Kennedy naar voren te brengen: No pettiness, no bitterness, never self aggrandisement.

Kennedy's meest beroemde woorden:

"For all those whose cares have been our concern, the work goes on, the cause endures, the hope still lives, and the dream shall never die."

Een flinke flater.

John Mackey, the CEO van Whole Foods, DE supermarkt voor organische produkten, lokale boeren, zuivere melk, vlees zonder hormonen en antibiotica, en de promotor van Neem je eigen Tas mee, heeft een artikel in de Wall Street Journal gepubliceerd waarin hij zegt dat mensen niet zomaar een natuurlijk recht hebben op een algemene health care. En bovendien is het ook niet nodig, want als je nou maar zijn zuivere spullen eet, dan word je gewoon niet ziek.

Hoe zo kanker, versleten heupen, verhoogd cholesterol?

Nou, dit is niet goed gevallen bij zijn clientèle, die "nation wide" zijn gaan protesteren bij de Whole Foods winkels. Zo ook in Cambridge, waar Antien net arriveerde met 4 kleine kinderen die ze met aan elkaar geknoopte handdoeken bij elkaar hield. Mahammed, de kleine man uit Morokko, die hier in Whole Foods werkt en die de kinderen allemaal kent, was erg zenuwachtig, vooral toen iedereen begon te toeteren. De afspraak is nu dat je toetert als je voorbij een Whole Foods winkel rijdt, om van je afkeuring te getuigen. 

Niet zo handig van meneer Mackey, die zichzelf natuurlijk heel wat vindt. Hij heeft een organisch emporium gesticht dat 3.2 miljard waard is, en als je dan in 1980 begonnen bent met een klein winkeltje in Texas, dan denk je natuurlijk al vlug dat je héél wat bent. Dus hij houdt vol dat hij gelijk heeft. 

Waar is je business acumen, meneer Mackey, want je dure spullen worden al minder verkocht, en de prijs van je aandeel is al gezakt! 

Waar is je damage control?

Emoties

Je kunt niet zeggen dat de bevolking hier niet bij de politiek is betrokken. 't Is alleen dat ze zo van niks weten, als ze hun betrokkenheid tegen een politicus uiten.

Zo schreeuwde een vrouw hier naar haar "representative" (= een man die voor Massachusetts in het Congres zit) tijdens een van de fameuze "townhall meetings" (ontmoetingen in het stadhuis met vertegenwoordigers van de regering): Do you support Obama's Nazi-politics? 

Nou antwoorden de politici vaak onzettend zenuwachtig, zo van: Nou nee, natuurlijk niet... En dan brult iemand anders er alweer doorheen: It is against the Constitution! en dan komt er een politieman dwingend naast zo'n vent staan, en dan beginnen ze aan elkaar te trekken, en ondertussen loopt de "representative" zenuwachtig op en neer: Please sit down, please be quiet, het schiet allemaal niet op. Betrokken: ja, maar wijzer worden: nee.

Nu antwoordde de vertegenwoordiger van Massachusetts op de Nazi-vraag: Woman, on what planet do you live? En, de zaal inkijkend: who has a real question about health care? en toen kwam er een redelijke vraag en ontspon er zich een redelijk gesprek. Maar in de New York Times was men natuurlijk weer niet tevreden, want zo mag je "een vraag" niet belachelijk maken. 

We zitten hier in Stockbridge MA, in de Red lion Inn, die is "established" in 1775, het gebouw is dus oud en vol charme. De vloeren scheef, de lift 125 jaar oud, een soort vergulde kooi, en overal kan je zien, als je goed kijkt, hoe het gebouw is aangepast aan de eisen van de moderne tijd. Er is air conditioning en overal WiFi.

Maar een ding is constant, het all white publiek, dat zelf zich ook nog moet aanpassen aan de moderne tijden, denk ik soms. 

Zie bovenste foto van de lounge.

Rechts van het Red Lion uithangbord de rode Chevrolet cobalt!

Customer satisfaction

"Detroit" heeft de laatste tientallen jaren nooit heel hoge cijfers voor "customer satisfaction" geoogst. Niet dat dat de private-jet-vliegers, HumVee producerende, miljoenen-verdienende CEO's van het door hun uitgestippelde pad afbracht, maar het was toch jammer. 

Nu hebben de GM-ers een nieuw produkt op de markt gebracht, dat moet wel vurige volgelingen krijgen. Wij zijn een van de eerste gelukkigen die in dit vernieuwde product mogen rijden.

De naam is Chevrolet cobalt, en de onze is rood. Het valt al meteen op dat er alles aan is gedaan om deze rode cobalt auto groen te laten zijn: er wordt geen energie verspild aan stomme snufjes. Zo is er géén automatische deurenvergrendelaar: er is gewoon een sleutel en daarmee kan je één deur aan elke kant openen; de achterdeuren doe je weer dicht met een knopje dat je indrukt,  en om hem te openen trek je het knopje weer omhoog. Ook de voordeuren kun je weer als weleer met een knopje vergrendelen, zodat je weer het aloude gezelschapsspel: alle deuren dicht en de sleutel nog in het contact, op kan pakken.  

De ramen doe je ook weer open door aan een hendel te draaien. Je kunt dus weer veilig een gracht inrijden, en met gemak de ramen openen.

Cruise control, uitermate geschikt voor de Amerikaanse wegen die maar door en door gaan zonder dat er veel gebeurt, is ook helemaal niet nodig, dus weg er mee. Let liever gewoon goed op, dat is veel veiliger. Kramp in je kuit: even 20 mijl doorrijden naar de volgende Dunkin Donut Outlet, daar kan je heerlijk relaxen. 

Om je wakker te houden is het stuur zo dik en vet uitgevoerd dat je niet direct kunt zien hoe hard je rijdt en hoeveel benzine je nog in je tank hebt. Dus het is zaak om flink je hals uit te rekken of als een schildpad je hals tussen je schouders te trekken om onder het stuur door te kijken: uitstekende oefeningen voor een lange rit. 

Wel is er een plek die je altijd ziet: daar staat immer Temp. 74.

Nu al is global warming door deze auto op minischaal de kop ingedrukt. What a satisfaction, what a deal from Hertz: car renting company.

Obama will be "toast", vervolg op Verschrikkelijk en dom

Als er geen health care plan komt, is Obama "toast"! Oftewel: "He is out!" 

Dat is het achterliggende plan van de Republikeinen: om het health care plan te laten mislukken. Ze zijn niet geïnteresseerd in een goed health care plan, dat zou veel te gunstig zijn voor Obama. 

De media herhalen ook in alle toonaarden: "Als het Obama niet lukt de health care te herzien, dan is zijn presidentschap "mislukt"!

De eerste taktiek van de Republikeinen was dus het verstoren van de Townhall meetings. 

De tweede is het is in discrediet brengen van het hele plan door te zeggen dat er bepaalde ideeën in staan, die de mensen in de hoogste graad van opwinding brengen, zoals Death Panels.

Dit wordt bevestigd door onze heldin Palin. Ze gaat in Alaska weer eens op een podium staan en zegt daar: 

"Obama would put thumbs down to Trig".

Wat bedoelt ze hier in hemelsnaam mee?

Trig is haar kindje "with special needs", hij is een mongooltje. Zij ondersteunt het verhaal dat er commissies gaan komen, die zouden gaan beslissen of je mag blijven leven als je boven de 65 bent of als je een te dure ziekte hebt of geestelijk een achterstand hebt. 

Dus arme Trig zou worden afgekeurd door een Death Panel. Weg met hem.

Deze onzin is gebaseerd op het feit dat er inderdaad commissies zouden komen waar ouderen hun levenseinde mee kunnen bespreken, waar ze hun eigen wensen kunnen vast leggen, zodat hun dokters en familie weten wat ze zelf gewild zouden hebben als ze het straks misschien niet meer kunnen zeggen.

Zo wordt er ook gezegd: Euthanasie wordt ingevoerd, waar je zelf niets over te zeggen hebt. Euthanasie is tegen de grondwet, en zou nooit zo maar kunnen worden ingevoerd, maar "die Obama doet maar". 

Obama is nu zelf op pad, om de mensen uit te leggen wat hij beoogt, en dat schijnt nu wel te werken. 

Verschrikkelijk en dom.

In het afgelopen half jaar heeft een commissie een ziektekosten plan opgesteld dat 1200 bladzijden telt, die niemand leest maar waarvan iedereen zogenaamd weet wat er in staat. 

De vertegenwoordigers van de kiesdistricten, de senatoren en de leden van het Huis van Afgevaardigden, gaan nu in de zomer naar hun gemeentehuizen en organiseren daar de zgn. townhall meetings. 

Zo komen daar deftige heren in zwarte pakken, beroemde senatoren en zo en de bevolking staat ze al op te wachten: blanke boze mannen met honkbalpetten op, T-shirts over de dikke buiken getrokken, en blanke wijven, allemaal staan ze te schreeuwen en te brullen, ze hebben stokken met leuzen er op in de hand en ze luisteren geen seconde wat de senator te zeggen heeft.  Gemiddelde leeftijd tussen de 50 en de 70.

Hoe kan dit zo maar opeens gebeuren?

Achterliggende oorzaak is natuurlijk wel de slechte  economie, maar ook de angst voor het onbekende dat door die vreemde Obama is bedacht.  Ook het feit dat heel veel Amerikanen nooit een voet buiten de deur zetten -zo heeft 80 % van de bevolking niet eens een paspoort-. Als ze al reizen, dan is dat vaak niet ver. En Amerika is een dorp, ik kan het niet genoeg benadrukken, de sentimenten zijn toch heel vaak erg eenvormig, vooral bij de zgn. Silent Majority, not so silent op dit moment trouwens. 

Daarnaast spelen de Republikeinen een bizarre en eigenlijk ongelofelijke rol: zo roepen ze hun mensen op om naar die townhall meetings te gaan en te zorgen dat er niets terecht komt van een redelijke discussie. Hoe moeten ze dat doen?  Sta op, schreeuw! wat je te zeggen hebt, en ga meteen weer zitten. De volgende moet precies hetzelfde doen.  En dat lukt buiten verwachting. Er komt niets terecht van een echte dicussie. 

Als je wilt zien hoe dat is georganiseerd tik je in bij Google: health care shout, gewoon deze drie woorden. En dan kun je filmpjes er over zien, en de aanwijzingen lezen die gegeven zijn om deze meetings te verstoren. 

Ik krijg er hartkloppingen van!

Health care reform

15 jaar geleden probeerde Clinton iets te doen aan de ziektekostenverzekering, en dat liep op niets uit omdat er toen een hetse ontstond waarbij gesuggereerd werd dat "Frank and Jane" geen goede verzekering meer zouden kunnen bekostigen. 

De Obama administratie heeft die gebeurtenissen zorgvuldig bestudeerd, om niet weer dit soort gepersonaliseerde oneigenlijke verwijten over zich heen te krijgen, en helaas, dat heeft niets uitgehaald. 

Eerst even kort de feiten:

De ziektekosten in termen van Gemiddeld Nationaal Inkomen zijn het hoogst in de wereld, maar het geld wat uitgegeven wordt gaat voor een deel op aan Administratie, Artsen (die hier heel veel verdienen) Verzekeringsmaatschappijen (die hier alle mogelijke voor hen gunstige regels heeft), Pharmacie (die heeft bedongen dat er niet mag worden onderhandeld over de medicijnen kosten, lobbyen heet dat), Ziekenhuizen (inkomens van directeuren, managers, niet verpleeg(st)ers echter).

48 miljoen mensen heeft geen ziektekostenverzekering, dat is ongeveeer 1/6 van de bevolking.

Als je eenmaal lijdt aan een ziekte, wordt die ziekte als onverzekerbaar van je lijst voor vergoedingen gehaald. Dat heet dan vanaf dat moment een Pre-existing condition. Zo kan het gebeuren dat mensen hun gespaarde geld en huis kwijt raken omdat ze bv. kanker hebben.

Er is altijd een eigen bijdrage, die varieert, afhankelijk van je verzekering. Mensen die een baan hebben "krijgen van hun baas" de ziekteverzekering, de zgn. "benefits". Zo'n baas kan daar behoorlijk mee in zijn maag zitten als het niet zo goed gaat met de economie. Die gaat dan onderhandelen met de verzekeringsmaatschappij, en dan hebben de werknemers opeens allemaal een hoog eigen risico. 

Zo moest mijn dochter Antien altijd $10,- betalen bij elk doktersbezoek, en dat is nu opeens $15,-. geworden. Zij kreeg een maagendoscopie, en daar kreeg ze een "bill" voor van $495,-. Hoog eigen risico! 

Een ideaal systeem dus, waarom zou je daar iets aan willen veranderen?

Reden 1:

Elke verandering gaat mij geld kosten. Als die 48 miljoen mensen nu opeens wel health care krijgen dan kan ik dat gaan betalen en dat kan ik niet/wil ik niet. Daar komt het onderbuik gevoel bij kijken dat dat soort mensen allemaal èn zwart zijn èn lui zijn èn niets willen uitvoeren. 

Reden 2:

Ze hebben het idee dat het systeem een "government" systeem wordt, en dat wordt vertaald als "socialistisch". Veel gehoord argument: we willen hier geen Rusland worden, het wordt een Sovjetstijl distributiesysteem van de zorg. 

Als het een "government" systeem zou worden dan zou je  niet meer je eigen dokter mogen kiezen, niet meer naar je eigen ziekenhuis kunnen gaan, en heb je maar te ondergaan wat de regering wil. 

Reden 3

Medicare. Dit is een door George Bush geimplementeerd "government" systeem waarbij mensen boven de 65 eigenlijk een ziektekostensysteem hebben zoals wij dat kennen. Met wel meer restricties, maar het merkwaardige is dat mensen dat niet weten. Ze denken vaak dat het een soort goedheid van de verzekeringsmaatschappijen is. Het wordt gewoon uit de belastingen betaald.

Ze denken nu dat Obama hier aan gaat tornen.

Tot zover de min of meer redelijke kant van de discussies. 

In een volgend blog de hysterie, de vooroordelen, de achterkant van de protesten.

handje

De automobilisten in Massachusetts hebben geen goede naam, het zijn wilde rijders. Ik vind dat erg meevallen, voor mij zijn de fietsers hier volkomen ongedisciplineerd. Ze dragen allemaal een helm, rijden heel vaak op racefietsen of zeer sportief uitziende vehicles, en keihard. Ze doen of zij buiten de verkeersregels vallen, rijden gewoon door rood licht, aan de linkerkant van de weg, en hebben geen verlichting. Ze brullen als ze vanachteren komen: "passing on the left", maar dat helpt me niet echt als ik op een stoep of wandelpaadje loop. Het zijn vaak "white males" om de een of andere reden. Als ik (met helm) hier dan ook op Antien's rode omafiets (geïmporteerd) rijd dan heb ik bepaald bekijks.

De automobilisten vind ik hier echter best aardig: ze stoppen goed voor een zebrapad, maar ook als je "gewoon" wilt oversteken, stoppen ze zo maar en wuiven met hun hand dat je mag gaan. Ze doen dat door hun hand boven het stuur te houden, palm naar de bestuurder gericht, duim omhoog en de vier vingers op en neer te wapperen. Het is maar een kleine beweging maar zeer zichtbaar. 

Ze doen dat ook als je een voorrangsweg op moet, die volstaat met auto's: ze laten je er op die manier "in". 

Of als je ergens in het verkeer staat te aarzelen om bv. links af te slaan: ze houden dan in en doen "het handje". 

Er zijn best vaak momenten waar de een meer "recht" heeft op doorrijden dan de ander en het valt mij op dat ze hier niet op die rechten gaan "staan", maar je vaak op deze manier doorwuiven.

Aardig dus.

Gelukkig iets heel anders als de middelvinger omhoog. Dat heb ik hier nog nooit gezien. 

Ontmoetingen

Zoals op elke vakantie heb je in het "buitenland" vaak aparte ontmoetingen. Zo ook hier. 

Afgelopen zondag gingen we hier naar de dienst van de Harvard Memorial Church, een wit geschilderde kerk zoals je er zoveel hebt in New England, gelegen aan Harvard Yard, de grote groene ruimte met bomen en gras waar veel van de oude gebouwen van Harvard University omheen liggen. 

De dienst was nu niet direct "vrijzinnig", zo werd er bv intensief gebeden voor de farmers. Nou, ik weet nog wel een paar andere doelgroepen. En ook de preek die ging over koning Herodes die voor zijn stiefdochter, de (weelderige) danseres Salome, Johannes de Doper liet onthoofden, omdat ze er om vroeg, en omdat hij haar dat voor zijn vrienden niet kon weigeren hoewel hij de pest er over in had. En nu was de goede boodschap dat wij het met zo'n beslissing makkelijker zouden hebben omdat Christus ons heeft geleerd dat er een hiernamaals is, dat het leven niet ophoudt na onze dood, en dus "hangen" we niet meer (?) zo aan dit bestaan omdat we weten dat er hierna een beloning volgt!

Na afloop vroeg een aardige mevrouw Bert of hij van haar in de kerk een foto kon maken voor de "folks back home". Zo gezegd  zo gedaan en daarna ging ieder zijns weegs. 

Echer, toen wij op een terrasje een "Hollands" kopje koffie aan het drinken waren in Peet's cafe, opgericht door een Hollander, die in de jaren 70 de koffie in Amerika niet om te drinken vond, kwam zij voorbij gewandeld en riepen we nog wat aardigs naar elkaar. 

Even later bracht zij een kopie van een erg leuke tekening van het interieur van de kerk, "omdat Bert's hoofd er op stond". Hij is duidelijk herkenbaar, vind ik, pal vooraan in de tekening. Getekend door Kimberly Jones (kimberley.jones@aya.yale.edu).

Tip: click eenmaal op de tekening en je ziet hem in het groot.

Jaarinkomen: 100 miljoen

Herinner je dat er vorig jaar zomer $4,- per gallon aan de pomp werd betaald (hoe vertaalt zich dat in euro's per liter, dames en heren?), nou ja, iedereen herinnert zich dat de benzine nog nooit zo duur was. 

De OPEC!

Speculanten!

De olie wordt schaars.

De Russen.

De OPEC ging niet meer olie pompen, want ze pompten genoeg, zeiden ze. We moeten niet langer van het buitenland afhankelijk zijn, riep McCain, we gaan hier in ons eigen Amerika pompen. Dit vertaalde zich in de kreet: drill, drill, drill. De eerste gallon moet natuurlijk nog uit de grond komen.

Speculanten: oh nee, hoe kom je erbij. Dat zijn we  nagegaan en dat is het echt niet. 

De olie wordt schaars, ja, dat is zo, maar dat kan toch niet zo'n direct effect hebben. Misschien moeten we ooit eens gaan denken aan zuiniger rijden, kleinere auto's, gebruik van de fiets (? daar kan ik niet mee naar mijn werk komen, zeg), maar "Detroit" was nog niet zo ver. Dat ze zich daarmee in een "ditch" reden was wel duidelijk voor ons maar niet voor hen.

De Russen: altijd goed een oude ver-weg schuldige, maar die zijn meer van het gas waar ze vervelend mee doen (dat wist Balkenende toen nog niet).

We zijn een jaar verder, de kredietkrisis stort de wereld in puin, de banken krijgen bakken geld om te overleven, en de kranten staan vol van de bonussen die dezelfde banken zichzelf geven om niet hun "beste" mensen kwijt te raken. Een daarvan is Citibank. 

En daar zit nu een gemeen kijkende man die zijn bonus wil hebben, dat hij verdiend heeft door te wedden op de olieprijs. Daar heeft hij miljarden mee binnen gehaald en daar wil hij nu zijn rechtmatig aandeel van hebben. De "firma" van deze man is een onderdeel van Citibank, waarvan gezegd is dat ze geen bonussen uit mogen keren omdat ze onder curatele staan van de staat vanwege de TARP, het bankhulpprogramma.

En nu komt de aap uit de smerige mouw: hoe kan die man met dat wedden zoveel geld  hebben binnen gehaald? Speculeren, hè, handig manupileren, de prijs opdrijven. 

Het antwoord op de eerdere vraag over de prijsopdrijving is dus: één speculant. Q.E.D.

Veranderingen in de samenstelling van de bevolking zijn eng

Sommige mensen rationaliseren de angst, die ze voelen voor de veranderingen die in de wereld plaats vinden, door om maatregelen te vragen die de veranderingen te niet doen. Alles was altijd prima en nu gebeurt er van alles en dat wil ik niet. De angst wordt ook gevoed doordat er als een mantra steeds wordt geroepen: In onze snel veranderende wereld... 

Ik verbaas me  er altijd over als ik dit hoor hoe ik als kind enorme veranderingen meemaakte, waarvan mijn ouders deden of het doodgewoon was: Je vader wordt door mensen in een uniform opgehaald: hij is even weg; de slagerij tegenover ons huis wordt weggebombardeerd: zo zielig voor de slager; de school wordt geconfisceerd: we gaan naar de Protestante school (voorheen "verboden" gebied): zo'n leuke wandeling daar naar toe; we leven een half jaar in de kelder: wat een gedoe dat we de hele tijd de trap af moeten. Enz, enz.

Alles werd instinctief voor ons kinderen (en daarmee denk ik ook wel voor jezelf) klein gehouden, en ik heb het gevoel dat we dat vermogen aardig aan het kwijt raken zijn.

Amerika heeft daar nog meer last van omdat het hier een "dorp" is (zie mijn eerdere blog over dit onderwerp): een professor wordt gearresteerd: er wordt over gerapporteerd van coast tot coast, immers, de man is zwart. Eindeloos wordt er over gezanikt, maar waarom? Heel veel blanke mensen (ook wel bekend als "white males") zien aankomen dat over niet al te lange tijd Amerika echt is veranderd.  

De gouverneur van Massachusetts is zwart, de burgemeester van Cambridge is lesbisch en zwart, bij mij in de koffieshop zit een zwarte vrouw en ze leest Karl Barth's The Humanity of God; in Texas is de burgemeester van Houston...zwart, een vrouw, die ook nog Latino is, wordt genomineerd voor de Supreme Court, en dit maakt dat hele griezelige mensen met geblondeerde haren, uitgegroeid bij de wortels roepen: Obama is een racist, Obama is geen Amerikaan want ik heb zijn geboortecertifiaat niet gezien, nog nooit heb ik een president gezien die zoveel schulden heeft gemaakt (wij weten er ook nog wel een, G.W. Bush met name) en dit doet me allemaal denken aan Wilders en zijn partijtje. De PVV is een nieuwe partij en de Republikeinen is een partij van standing, die vroeger veel waardevols heeft gedaan, maar nu de weg kwijt is en overgeleverd aan de mensen die bang zijn voor veranderingen. De gemiddelde leeftijd is echter hoog, veel jongeren kan het niets schelen welke kleur iemand heeft, of iemand homo is, maar zich wel zorgen maken over de kosten van college en health insurance.  Maar of daar in de nabije toekomst een redelijk persoon op zal staan???

Palin

Sarah Palin staat deze week op de cover van Time magazine n.a.v van haar zelfgekozen ontslag als gouverneur van Alaska. Vraagteken. Het verhaal in het artikel gaat dat ze toch goed is, niet zo goed is, ze houden duidelijk een slag om de arm. Wat is dit? Bang dat ze ooit nog eens "hogerop" komt.

Nee, dan Vanity Fair. Daar staat heel erg duidelijk in wat er met haar "is". 

En daar komen heel veel verhalen los over haar onmogelijke gedrag, niet alleen in de campagne met McCain, maar eigenlijk al gedurende haar hele leven.

Ze beschrijven daarin het volgende klein saillante voorbeeld: Ze was al gouverneur (en 43) toen ze weer in verwachting raakte, maar dat hield ze zeven maanden verborgen. Toen was ze in Texas en de vliezen braken. Toch naar huis, want het kind moest perse in Alaska geboren worden. In Alaska geland, nam het nog drie kwartier met de auto naar Wassila, haar woonplaats: baby geboren, en ze e-mailde dit heugelijke feit niet onder haar eigen naam maar in de naam van God door het zo te ondertekenen: 

Trig's Creator, Your Heavenly Father. 

Megalomania!

Een biertje drinken.

De "beer summit" in de tuin van het Witte Huis: van links naar rechts vice-president Biden, professor Gates, de politieman Crawley en president Obama.

Zoekplaatje:  wie voelt zich het meest, en wie voelt zich het minst op zijn gemak en waaruit blijkt dat?

Racial Profiling

Wat is racial profiling: wanneer je al van te voren op grond van zijn huidskleur bedenkt dat iemand wel iets verkeerd gedaan zal hebben voordat je hebt onderzocht of dat zo is. De vraag van de politieman aan de mevrouw die opbelde om te melden dat er ergens werd ingebroken: is de man gekleurd? en haar antwoord: ik kan het niet zo goed zien, hij is geloof ik Latino, is hier een goed voorbeeld van. Het laat ook zien hoe weinig waardevol waarnemingen vaak zijn want in dit geval waren beide mensen (het waren er uiteindelijk twee die de voordeur met hun schouder opendrukte, de voordeur klemde) zwart.

Je kunt net zo goed vragen: geeft u eens een signalement.

Gisteren was er een demonstratie bij het stadhuis, waar wij op een steenworp afstand vandaan wonen over de kwestie. 

Een mevrouw sprak ons aan, ze was zo upset over de hele situatie. Ze was blank. Wat zal haar mening geweest zijn? Uit je antwoord zal ik aangeven of je aan racial profiling doet. 

Als daar de beschrijving van de professor als een banana-eating jungle monkey in voorkomt, zoals bij een verontwaardigde politieman uit Boston, dan weet je bij die man het antwoord in ieder geval.

Deze man is teruggetrokken uit de buitendienst en wordt misschien?, wellicht? ontslagen. Zijn advocaat zegt dat zijn woorden uit zijn verband zijn gerukt. Ik zou toch niet weten in welk verband je een beroemde Harvard professor ooit een banana-eating jungle monkey kunt noemen tenzij hij met Haloween aan de deur komt in een rieten rok, een apenmasker op en een banaan in zijn hand.

Vandaag zal op het Witte Huis het beroemde biertje gedronken worden met de president, de professor en de politieman. 

Sotomayor, Gates, Powell en de rest

Hoe zit het met de benoeming van judge Sotomayor? Wat gaan de Republikeinen doen? Ze willen de Latino community niet van zich vervreemden, maar zijn wel de hele tijd nijdig omdat ze bv. te veel voor gun control is. Moeilijk te begrijpen dat je uberhaupt voor guns kan zijn. 

En wat gaat er gebeuren met driftkop Gates, die ik heb meegemaakt tijdens een lezing in Cambridge MA. Die man schreeuwt altijd ook al zegt hij je gewoon goeiendag. Misschien is hij doof. Overigens is het een hele deftigheid, dus denken dat hij in zou breken is nogal "vreemd". Dat argument hoor je niet. 

Powell(bij Larry King) heeft genoeg van hetzelfde meegemaakt, maar adviseert toch je gemak te houden. Dat is Gates ding niet, dat weet ik nu al. 

En dan twitteren: UK instructs its civil servants to tweet (=to twitter). 

Daar gaan we het op het cybercafe over hebben in de herfst: Facebook, twitteren, wat is het, hoe werkt het, moet je meedoen, is het geen "waste of time?".

Moeilijkheden met mijn blog

Google wil wat van mij maar ik weet niet wat!

Even kijken of dit werkt?

Chrysler 2

Nadat Obama de laatste groep lenders "Speculators" had genoemd, zaten genoemde heren in de hoogste boom. Daarmee waren ze valselijk beschuldigd en wilden ze ook maar niet zeggen wie er in dat clubje zat, maar het waren er 20 en het zou gaan om 1 miljard. De volgende dag ging het nog om 750 miljoen, en 9 deelnemers. 

De banktruptcy kwam voor het court in Manhattan waar deze laatste 9 protesteerden tegen de gang van zaken. Zij "kwamen op voor hun klanten" en daarom moest heel Chrysler worden geliquideerd, zodat zij gewoon de hele waarde voor hun onderdeel zouden krijgen. Alle overige partijen hadden genoegen genomen met 29 ct to the dollar. 

Ze wilden overigens nog steeds niet zeggen wie ze waren, op 2 na, die afhaakten en genoegen namen met die 29 ct. 

De volgende dag haakten er nog 2 af. Toen waren er nog 5, die 250 miljoen vertegenwoordigden, een bedrag te klein om sowieso nog mee te kunnen draaien. Dus die trokken zich, nog steeds anoniem, terug. Die namen worden op een gegeven moment natuurlijk wel bekend, maar het is mooi om te zien hoe dit supreme egoïsme niet is gehonoreerd. Want vergis je niet: er waren wel heel grote offers gebracht door de pensioenfondsen van de Chrysler werkers, de lonen van de mensen die er nog werken, al de dealers die Chryslerauto's verkopen, allemaal gedaan met het oogmerk Chrysler te redden, alleen dit clubje wilde dat niet. Wat is de mindset van dit soort mensen? Je zo ingraven in juridische drogredenen, om jouw centen te krijgen over de ruggen van zoveel anderen heen? 

"Speculators" zegt Obama, en daar is het Grote Geld niet aan gewend om zo neergezet te worden. 

Een bezoek aan de dokter

Wij "dokteren" bij het establishment Harvard Vanguard Medical Associates, Cambridge Street, Cambridge MA. Hier kun je huisartsen vinden, een laboratorium, specialisten, een apotheek, fysiotherapy, etc. Het prettige is dat er altijd iemand is. Je krijgt nooit een digitale stem aan de lijn. De mensen die je opwachten zitten achter een balie, achter computers natuurlijk, en deze gast uit Nederland is daar inmiddels goed bekend met haar pijntjes en ziektetjes. 

Zo zit er een vrolijk vrouwtje van Hispanische afkomstig, die zo gepropt zit in haar computerstoel, dat ze er mee vergroeid lijkt. Elke keer lijkt ze haar stoel "beter" te vullen, arm mens. Ze lijdt er zelf niet onder, maar ik vind eigenlijk dat ze dit niet zouden moeten laten gebeuren. 

Ik heb hier natuurlijk geen verzekering, maar ik ben "self-pay". D.w.z. ze beginnen met b.h.v. een creditcard eerst $175,-. af te schrijven. Dan krijg ik de "procedure", en dan ga ik terug, en dan krijg ik de $175,- terug en betaal ik wat ik echt kwijt ben, meestal $102,-.

De procedure is altijd hetzelfde, ook al ben je net gisteren geweest. 

Eerst wegen, dan bloeddruk meten, dan je temperatuur meten, dan je "oxygen" en dan blazen in een buis. En dan moet je wachten.

Gisteren was een groot moment: "Nah, I don't think that you will dash after the door after your procedure, so we skip the downpayment". Een teken van vertrouwen!

Na het bezoek aan de dokter naar de apotheek, waar ik werd opgewacht door een klein ventje met flair, pikzwarte krullen, tatoo, die naar het uitgifteluik kwam geslenterd: "How can I help you" with a wink! There was a little bit of back and forth over de grootte van de fles hoestdrank, ze hadden alleen maar "family size", en halverwege wijst hij naar mijn rode pet en zegt: "Great cap!" Zeker ingehuurd voor positive feedback. 

Ondertussen zat daar ook een oud vrouwtje te wachten, met grote witte gymschoenen aan en een glimmend suikerstok-roze trainingspak. Ze zag er erg breekbaar uit maar er kwam een machtig geluid uit haar mond. Ze riep: Where is my husband?

Ze strompelde naar de balie en riep weer: Where is my husband? I know what he is doing! He is a hundred and four and he is still chasing the ladies!". De balie gaf haar wat sussende woordjes terug, maar ze wilde er niet van weten. "You know, he is a hundred and four and he won't let up! I say to him: for crying out loud, you are a hundred and four and your still not giving up". Het verhaal kaatste via het trappenhuis door het hele gebouw en iedereen zat te lachen. Op die vrolijke noot verliet ik, invigorated, het gebouw.

Wardrobe malfunction

Er is zo'n liedje van Toon Hermans: 

20 rode rozen, 

20 rode roooozen, 

20 rode rozen

voor jou.

Houd dat in het hoofd voor de volgende aria's:

ninety million viewers

ninety million vie-ie-iewers

ninety million viewers 

were shocked

nine-sixteenth seconds

nine-sixteenth se-e-econds

nine sixteenth seconds

bare breast

five hundred fifty 

five hundred fi-i-ifty

five hundred fifty 

the fine

Lasted half a decade

Lasted half a de-e-ecade

Lasted half a decade

of trials

This was the Super 

This was the Su-u-u-pper 

This was the Super 

Bowl's fit

Justin Timberlake zong "Gonna have you naked by the end of this song" and thanks to a "wardrobe malfunction" kreeg hij gelijk. 

Het ligt nu bij de Supreme Court, ja ja. 

Chrysler

Is het nieuws van Chrysler in zijn volle portentie tot jullie doorgedrongen?

De spelers: 

The Union

The Shareholders

The Lenders

The Management

and 

The Government 

in willekeurige volgorde.

In november kwamen the Detroitheren ieder in zijn private jet (ik kan echt niet naar the bathroom waar anderen ook gebruik van maken) naar Washington om eens te overleggen over steun van de overheid. 

Obama zegt: eerst een businessplan.

GM is nog bezig maar Chrysler begon maar:

Plan 1: afgekeurd

Plan 2: afgekeurd

Plan 3: laatste plan, definitief naar de prullemand. O zegt: Je krijgt even wat steun, maar nu eerst een Saneringsplan. En bye the way: je moet samengaan met Fiat, anders keur ik het helemaal af.

En die hoge lonen: kan niet meer. En die veel te dure benefits: was leuk, maar het kan ook niet meer.  En the lenders: je krijgt een deel terug maar echt niet alles, want het is er niet. En shareholders: the zaak is failliet, dus wees blij met elke cent die je krijgt.

De overheid bemoeit zich met de zaken, screamen the righties. Oh, ik wil het wel niet doen, zegt O., maar dan krijg je natuurlijk geen steun.

Iedereen is om, iedereen doet mee, behalve een stel uitgekookte kleine lenders, snelle jongens in donkerblauwe pakken, witte overhemden en zijden gele dassen. Zij zijn er als hedgefunds een korte tijd  geleden ingesprongen en willen Geen Deal sluiten, dat kunnen ze niet verantwoorden tegenover hun klanten, dat zijn nl. pensionplans van echte werkers en endowmentfunds van die zielige universiteiten, en ja, het is nu eenmaal zo, als Chrysler wordt geliquideerd, dan kunnen zij er meer uithalen en daar rekenen hun klanten nu eenmaal op. Het is natuurlijk niet zo'n erg goed idee geweest van die pensionfunds en endowmentbeheerders om net NU met een hedgefund in zee te gaan. Te veel vertrouwd op hun mooie praatjes van een loterij zonder nieten.

Op dag 100 zegt O. nog: ik reken er op dat iedereen zijn deel bijdraagt. 

Op dag 101 zeggen de geeldassers: nee hoor, liquideren die handel. 

Bah, zegt O. you speculators! we gaan in bankruptcy, dan lossen we het zo wel op, dan is iedereen alles kwijt en dan plannen we een doorstart. 

Maar dat is tegen de regels, whinen de geeldassers. Oh ja, zegt O, ik denk het niet. 

Dat is het fijne van O. We hebben maandenlang moeten horen dat de financiële wereld tegenwoordig zo gecompliceerd is en zo moeilijk, dat alleen the Top, die daarom vele miljoenen moet verdienen, dit superieure denkwerk kan leveren. Maar O. is slimmer, kalmer, breder, hij kan niet alleen rekenen, hij heeft ook een legal mind, hij wil niet alleen dat Chrysler blijft, maar ook dat ze groen worden, hij is niet alleen voor de arbeiders, maar het moet wel kunnen en... hij geeft alle partijen hun eigen verantwoordelijkheid. En als iemand die dan niet neemt dan is dat lekker duidelijk. 

Veranderend digitaal landschap..

Once we were in Middletown, en daar hadden we TV. Omdat Obama 100 dagen had geregeerd had Bert de TV aangezet, terwijl ik, overmand door nieuw-tapijt walmen in een kamer waar de ramen niet open konden, en naar later bleek, door opkomende keelontsteking, verlept in de kussens hing, kwam ik toch opeens opgewonden overeind: wat stond daar onder het CNN-nieuws, wat er vroeger, zeker weten, NOOIT stond:

Follow us: Twitter.com/amFIX

Become a fan: Facebook.com/American_Morning

Follow Blog: CNN.com/AMFIX

en, dan ook nog

email: AM@CNN.com/America.

Nou damens en heren, dit is nieuw, en of het iets voor u is? Dat doet er niet toe, maar je moet er toch van weten.

Twitter, de kranten staan er vol van, ik heb al 4 stukjes er over uitgeknipt. En een van de favoriete bookstores The Harvard Bookstore heeft in zijn winkel staan: Twitter met Harvard Bookstore, of zoiets. Met de crisis kan je nauwelijks een hap adem innemen of een salesperson vraagt al of ze je kan helpen, zo ook nu: ik vraag: doe jij aan Twitter? Nou nee, maar de zaak dan wel. Wat vind je er van? Ik weet het nog niet. Nou ja, dat klonk dan ook weer niet zo spannend maar nu komt Irene door met de mededeling dat ze Twitterend is: het kenmerk van Twitter is dat je maar een beperkt aantal letters mag gebruiken, en dat levert supersnel, modern taalgebruik op. 

Ken 2

Ken is chairman af maar blijft CEO van Bank of America. Hij wordt opgevolgd door een meneer die een kloon is van Ken. Toch is het natuurlijk niet leuk voor Ken. Maar wie geeft daarom?

swine flu? NO

Wat gebeurt daar in Obamaland? Wat betekent die digitale stilte? Geen Swine flu maar Derek throat, volgens de mooie Dr Susan Weaver. Just wait it out. 

Vandaag voor het eerst weer "rechtop". 

Wandelingetje gemaakt in the courtyard. Toe maar!

Niet meer de hele dag geslapen. 

Gelukkig had Bert de hele dag een slimme Vietnamees om mee te praten, dus ik heb hem niet gehinderd in zijn wiskundige ontplooiing. 

Morgen verder.

100

We zitten in The Inn at Middletown, en keken naar CNN's Good Morning America want vandaag is de 100ste dag van Obama's presidentschap.

Rebecca uit London staat te dansen van plezier: Obama doet het in London opperbest en Michelle, hoewel ze de Queen in een gebaar van warmte heeft gehugged , wat hier steeds wordt bekritiseerd: "slumgirl knows no etiquette", wordt ook met bewondering en affectie gadegeslagen. 

Terug naar Oud Rep presidentskandidaat Fred Thompson: Wat was dat stom van die Obama dat hij de rapporten over het martelen had vrijgegeven. Daar zouden we nog wel eens iets van merken, daar zouden onze Amerikaanse jongens voor gepakt worden. 

En Newt Gingrich: Socialisme, dat is wat Obama aan het invoeren is. 

The Cleaners

In Cambridge hebben wij een "studio", d.w.z. een piepklein 1-kamerflatje. Het is een onderdeel van "The Courtyard", een charmant flatgebouw uit 1922, dat gebouwd is om een courtyard, en zo de indruk geeft van een hof(je). (Zie foto van de courtyard in de winter). Er zijn 63 units, dus op zich is het gebouw niet zo klein maar onze studio wel. Die is zo klein dat er eigenlijk geen plek is voor een stofzuiger, tenzij je die bewaard in de basement bij de wasmachines van dit etablissement. Antien heeft voor ons Storck en Storck Cleaning Services georganiseerd, en dit werkt uitstekend. 

's Morgens leg je een cheque op tafel, en 's avond is alles schoon. Ze brengen hun eigen stofzuiger mee, en als ze een schoonmaakartikel nodig hebben leggen ze een brief neer:

een "Cleaning Product Refill Request"

met de volgende aanhef:

Dear valued customer: 

It has come to our attention that, as of today, you have run out of the following cleaning products. In  order to better facilitate a thorough and timely cleaning, we respectfully ask that the checked items be refilled by our next visit. 

Dan volgt een lijst van 24 produkten waarvan er een aantal zijn aangekruist. Ditmaal konden ze niet verder zonder

Clorox Clean Up (Cleaning with Bleach)

Fantastik (Heavy Duty)

Lysol Bathroom Cleaner

Mr Clean (Top Job with Ammonia)

Murphy Soap Oil

Soft Scrub Bleach

Windex

Ajax

Het moet wel een hele erge smeerboel bij jullie zijn, zul je denken. Maar dat valt wel mee, hoor. 

Ik ga dit natuurlijk niet allemaal aanschaffen. 

De tegenhanger van dit schoonmaakgeweld kun je vinden bij Whole Foods, de diep ecologische Albert Heijn van Amerika. 

Daar kocht ik: 

Ecological Bathroom Cleaner EcoVer, effective cleaning ecologically, with fresh, plant based fragrance. 

en

Concentrated biodegradable Hard Surface Cleaner, with foaming action en grapefruit scent.

Nu ga ik nog wel achter Murphy Soap Oil (safety cleans wood) aan, een niet zo olie-achtig produkt, waarvan je een scheut in een emmer water doet en waarmee de houten vloer wordt behandeld. 

Ook is Fantastik Heavy Duty op, dus vooruit, dan nog maar even voor deze produkten naar de Hardware store, een type winkel dat wij gewoon niet kennen. Die verkopen van alles en nog wat, schoonmaakartikelen, maar ook potaarde en zaden, spijkers en schroeven, maar ook telefoons, emmers en zwabbers, maar ook alle mogelijke verf, je kunt het zo gek niet denken, ze hebben het vaak. Zo maken ze ook sleutels bij, maar je moet vaak terug want dan doet ie het niet. 

Het is beter te gaan naar George The Key Specialist, maar die wil meestal meteen je hele voordeur verbouwen, en dat vinden we dan ook weer niet nodig. 

Ken

In Nederland sjees ik vaak van Leiden (wonen) naar Wassenaar (werk, NPB) naar Leiderdorp (fitness) en heb dan steeds de BBC aan (was radio 1, maar daar vind ik niks meer aan). Dan hoor je nog eens wat. Op een dag werd er de hele tijd gesproken door een professor van Worcester UK over ontzettende slechte en domme overnames.

1 was Daimler, die Chrysler overnam

2 was Fortis, die ABN/Amro overnam

3 was Bank of America, die Merrill Lynch overnam.

Verder is het volgens die man zo dat 30% van de overnames mislukken. Dat getal had ik al eens eerder gehoord, maar ik begreep nooit waarom men het dan TOCH deed. Na het lezen van de Prooi over de terloorgang van ABN/Amro weet ik het nu wel: bonussen en de enorme verdiensten die de partijen er aan over houden. 

Zo verdiende Merrill Lynch meer dan 500 miljoen aan de "begeleiding" van het ophakken van  ABN/Amro.

Waarom zou ik hierover berichten? Omdat Ken Lewis de opperbaas is van Bank of America, waar mijn schoonzoon werkt. Dan lees je al die verhalen toch enigszins anders, kan ik je vertellen. 

Toen we hier voet aan wal zetten  afgelopen maandag las ik in de New York Times dat, net zoals de banken Bear Stearns en J P Morgan (daar werkt een zoon) Bank of America zulke goede verdiensten had gehad het afgelopen kwartaal. God zij dank!

De dinsdag daarop: Wall Street vind dat er te goed gerekend is, en Bank of America duikelt 24%.

Black Tuesday wat mij betreft.

Donderdag 23 april: Grote koppen in de Wall Street Journal: Ken, met samengeknepen lippen (dit straalt mannelijkheid, standvastigheid uit, maar ik heb de afgelopen tijd zoveel samengeknepen lippen gezien, ik zie het meer als desperaatheid) getuigt onder ede: de Federal Reserve Chairman, Bernanke, de tegenhanger van onze Trichet, en de Republikeinse minister van Financiën Paulson, hadden zo gedreigd dat hij niks mocht zeggen over de situatie bij Merryll, dat hij niet anders kon dan zwijgen.

Ik dacht altijd dat die Paulson nog wel aardig was sinds hij voor Nancy Pelosi op zijn knieën had gelegen, maar nee dus.  

 

Sophia's Springday

76 graden Faherenheit, oftwel 22 graden Celsius, een strak blauwe lucht. Sophia heeft "Springbreak" en we hebben haar de hele dag onder ons hoede. 

We hebben een project bedacht: lentepracht. De voortuinen staan hier vol met tulpen in grote variatie, vele soorten narcissen,  wilde, heerlijk geurende paarse viooltjes en gewone veelkleurige , blauwe druifjes, maagdenpalm, blauw en wit, anjertjes, hyacinthen, fritillaria's, scilla's, Rhododendron praecox (die vroege), en we zagen zelfs een akelei. Dan bloeiende bomen, o.a. een ons onbekende "treur"prunus, forsythia, ja, mensen doen er hier veel aan. 

Sophia is geinteresseerd in planten en dus trokken we er met het fototoestel op uit om van elke bloem een opname te maken. Het is niet zo gemakkelijk, omdat je eerst de afdrukknop een beetje moet indrukken tot de haakjes rood worden, en dan doordrukken om de foto te maken. Ze deed dat zeer toegewijd en nauwkeurig en voorzichtig om niet op de planten te gaan staan. Leve de digitale kamera, vroeger zou dit toch altijd te duur worden, en het wachten op de afdrukken zou ook een eeuwigheid duren voor een klein meisje van 6, maar nu gingen we naar Dado Tea (zie ons blog van 1-15-09) en konden meteen het chipje lezen en de foto's in een slideshow bewonderen. 

Na Dado Tea gingen we kijken naar de mooiste tuin van Cambridge, waarvan de foto aan het begin van dit blog staat. Hij wil hier niet staan, eigenwijs ding. Gemaakt met de Nederlandse GSM  omdat Sophia de camera de hele tijd vasthad. Wat bleekjes maar toch niet gek, als je bedenkt dat hij per e-mail naar de computer is gestuurd. Klein Keukenhof, zei ik tegen een andere bewonderende bijstander, en die had daar natuurlijk van gehoord. Erg gezellig daar op de stoep. 

Amerika is een dorp

Omgeveer 350 miljoen mensen in dit land hebben toch wel erg de neiging om met zijn allen dag in dag uit over hetzelfde te praten. Een lekkere moord in Boston: denk maar niet dat ze er in Seattle niet alles over weten. Weten jullie nog wie meneer Blagojevitch is (spreek uit: bla-goh-je-vietsj) de gouverneur van Illinois die met fris taalgebruik de senaatplaats van Obama trachten te verkopen? Hij wordt dagelijks gevolgd op weg naar zijn kopje koffie. En zo spreekt dan nu het hele land aan een stuk door over "torture". Geen leuk onderwerp, vooral nu alles naar buiten komt. 

De toon van het discours hierover verandert subtiel van dag tot dag.

 

Maandag 20-4: In de New York Times: Obama is op bezoek bij de CIA en zegt tegen die jongens: We gaan het nu hebben over martelingen, en als blijkt dat jullie dat toch gedaan hebben, dan zal ik je niet straffen. 

Dinsdag 21-4: In de New York Times: Een journalistenteam dist in een groot artikel de ontwikkeling van het martelprogramma op, wat dus geen martelprogramma zou zijn: Mr. Tenet, die vriendelijk ogende, zwarte krullenbol, hoofd van de CIA in 2002, kwam toen door met een programma dat was goedgekeurd voor gebruik op Amerikaanse sodaten in de jaren 50. Huh? Nou ja, dat laatste zegt hij er niet bij. Psychologen bereidden tijdens de Koreaanse oorlog met dit programma de Amerikaanse soldaat voor op gemartel dat ze tegen zouden kunnen komen als Koreanen hen in handen kregen. Door ze alvast a.h.w. "voor te martelen". En dit is natuurlijk een programma dat uitstekend geschikt is voor de Al Quaeda jongens. Hij besprak dit met wel 6 mensen, waaronder mevrouw Nancy Pelosi. En die zeiden: OK!

Op dinsdagavond 21-4 keken we voor het eerst na de ambtsaanvaarding van Obama naar het programma van Comedy Central met Jon Stewart. Hij toonde een TV beeld van George Bush waar hij met smartelijk opgetroken wenkbrauwen stelt: "We - don't - torture". Daarna kwam er een overzicht van "methoden" die toch niet anders dan als torture beschreven kunnen worden. Dus wel torture. 

En er worden beelden getoond van een vrouw die giechelend zegt dat je toch maar je handen voor je ogen houdt als je dit leest. 

Radio 21-4: Iedereen is boos op Obama: als er is gemarteld dan moet er gestraft worden, want "Befehl ist Befehl" geldt niet meer sinds de Nuerenberger rechtszaken van na de Tweede Wereldoorlog.

Woensdag 22-4: Comedy Chanel: Cheney is verschrikkelijk boos: Door de methoden die zijn toegepast zijn honderden zo niet duizenden doden voorkomen door alle terroristen die ze hebben kunnen onderscheppen. Hij eist dat de geheime rapporten, die dat bevestigen, worden prijs gegeven. 

Huh? Cheney? Die zegt dat een geheim rapport naar buiten moet worden gebracht??

Donderdag 23-4: de New York Times zegt hierover het volgende en ik citeer:" Toen Cheney vice-president was, erkende hij nooit het recht van het volk om iets te weten. Maar nu heeft hij opeens last van De Volle Openbaarheid ziekte. Hij zei op Fox News, (Noot: dat is die "prettige" rechtse zender) dat hij dit wilde doen n.a.v. het feit dat Obama vorige week had besloten memo's  vrij te geven die door het Ministerie van Justitie geschreven waren , waarin goedkeuring werd gegeven voor marteling.

Cheney wil dit laten volgen door zijn rapporten waaruit duidelijk zou worden dat gedwongen naaktheid, langdurig slaapgebrek, tegen de muur aan gooien, uitersten van heel erg koud tot heel erg warm, en bijna verdrinken, bekend als waterborden, fantastisch veel informatie hadden opgeleverd. 

Dus: martelen is in, martelen is goed, en martelen moet. 

Aldus Cheney. 

Overigens had Cheney vorige maand! al om die rapporten van hem gevraagd. Detail! Hij had de bui al zien hangen, denk ik.

Back in Town

Vanaf 21 april zal ik weer berichten over Obamaland, en over andere zaken die hier niet zo aan bod komen.

Vooral de Republikeinen doen alsof ze niet verloren hebben en daar hoor je hier niks over. 

Ik ben benieuwd.

Wanhopige Rietje kan geen nieuwe gmailaccount aanmaken

Daar zat ik, gereed om iedereen te leren hoe ontzettend gemakkelijk je een weblog kon maken. Nee dus, want ik had al een gmailaccount. 

Dan daar maar mee gewerkt. 

Mijn foto werd door het gezelschap afgekeurd want te streng. 

cybercafe

Er is een plotselinge interesse in het maken van blogs. 

Nog wat foto's

Dit is de gevel van Dado Tea

Sophia

Gisteren Sophia vroeg van haar school opgehaald. De school is een public school i.t.t. de Montessori school van voorafgaande jaren. 

Verschillen? Deze school is vlakbij, ligt eigenlijk achter de flat. Omdat het een public school is rijden de schoolbussen af en aan. Op elke hoek staat een klaarover, herkenbaar aan een donkerblauw uniform met gele lichtgevende strepen er op, en nu, warm ingepakt met bivakmutsen en handschoenen.. Die het dichtste bij huis werkt kennen we van het wuiven als we naar de "elite-school" reden. Een allerhartelijkste vrouw, zwart, zoals veel van de mensen die werken in de school. Sophia heeft twee leraren, een is blank en de andere is zwart, aardige no-nonsense mensen.

Gisteren, vertelt ze, was er een concert, met o.a. sing-along sessies. "En opeens!! was er een geluid zo hard, als ik nog nooit gehoord had, en het kwam van achteren. En weet je wat het was? Een hele grote DRUM".

Dat maakte indruk, en dat is mooi want vanaf aanstaande dinsdag krijgt ze zelf drumles, "waarin verschillende Afrikaanse ritmes worden geleerd, en waar de kinderen op leren bewegen". Kosten: $100.- voor 10 lessen.

Toevallig kregen we bericht van de Montessorischool, ook over drumles. "De kinderen ondergaan de verschillende Afrikaanse ritmes onder leiding van een gediplomeerde drummer. De ontspanning die dit teweeg brengt zal bijdragen aan hun gevoel van een zijn met de muziek. Kinderen bewegen met de "flow" van de drums". Kosten? $500.- voor 10 lessen. 

Kiest u maar.

We gaan in de ijzige kou in de auto naar Dunkin Donuts; als Derek dough nuts krijgt dan zij ook! Ze kiest er een met knalrood glazuur met gifgroene hageslag.

In de auto laat ze me iets zien: "Look, omie, this is of grandpa's funeral".

Byron's vader is in mei overleden aan de gevolgen van Alzheimer, hij is heel lang ziek geweest en Byron nam vaak de kinderen mee, ook al kon hij niets meer zeggen.

Zelaat me de orde vandienst zien die opgerold in het vakje in de autodeur zit

D-day

Derek's preschool is bezig met het alfabet. Iedere dag wordt er een andere letter behandeld. Als de dag komt met de letter van jouw naam dan is die dag voor jou. 

Vandaag was het dus D-day, Derekday. D-day was ook Dress-up day, Derek verscheen in een tijgeroufit. Bert en ik hadden bedacht dat we Dough nuts zouden brengen, en daarom vertrokken we vroeg, in de kou, op zoek naar Dunkin Donuts. Normaal vind je ze op elke straathoek, maar nu zochten we en zochten we en na een half uur lopen (gezond hoor) hadden we eindelijk zo'n etablissement te pakken.

We zullen het vanavond wel horen.

Maandag is E-day, dan gaan we hem een e-mail sturen.

Dado Tea

In een kantoorgebouw niet al te ver bij ons vandaan zit een theehuis. De eigenaar is een Koreaan, een alleraardigste man, die ons altijd van harte welkom heet als we weer in het land zijn. Hij heeft haar tot op zijn schouders, stijl en altijd een beetje vettig. Dat haar wappert altijd om zijn hoofd wat hij is een nogal bewegelijke man. Hij heeft ook een lieve lach. 

Zijn vrouw, ook Koreaans, komt tot zijn middel. We hebben in de tijd dat we hier wonen zijn twee kinderen geboren zien worden. Twee kleine schattige Koreaaantjes natuurlijk. 

Zijn familie woont nog in Korea en het gezin gaat er eens per jaar naar toe. Daar wordt flink over gejammerd omdat de reis 15 uur duurt. Afgelopen zomer waren ze daar ook weer en het was er toen kokendheet. Ze waren de hele zomer niet buiten geweest, alleen maar naar familie gegaan met auto's en meteen weer de air conditioned appartementen binnen gevlogen. 42 graden was het.

We gaan praktisch elke ochtend naar dit insituut. Bert om wiskunde te doen, ik heb vaak "opdrachten" van Antien of ik werk er aan mijn blog. Dat gaat heel goed omdat hier een uitstekende wifi is. 

Het koffiehuis bestaat eigenlijk uit twee ruimtes, het voorste deel, aan de straatkant, waar het zonniger is. Het meubilair is New England, van die cherry colored spijltjesstoelen. Hier en daar is een Oosterse toets aangebracht, bv een fontein die uit drie schalen bestaat en waar de laatste tijd geen water meer uit sijpelt. Twee houten Koreaanse poppen, enigszins te vergelijken met Indonesische wajang poppen, geven ook een exotische toets. 

Dan de "uitgifte bar", waar je je bestellingen kunt plaatsen. Er zijn ik weet niet hoeveel theesoorten, koud en warm. Je kunt er ook salades krijgen met tofu en sesamzaadjes en sla en "soysauce". En muffins, scones, croissants, "cupcakes" en Koreaanse zoetigheid.

Ook wraps: dat is een soort smakeloze pannenkoek waar dan sla en bv. pindakaas, pinda's, en banaan op wordt gelegd en waar ook weer de eeuwige soyasaus  op wordt gespetterd. Daarna wordt het geheel stevig opgerold en happen maar. Deze "wrap" heet Monkeywrap.

Je kunt er trouwens ook heerlijke koffie krijgen.

Het achterste deel is eigenlijk een raamloos hok. Daar zitten wij altijd bij een stopcontact, vanwege de computer. Hier staan flinke grote tafels, waar je prima aan kunt werken of de krant lezen. Veel mensen doen dat en zitten hier dan uren. 

Zo heb ik op dit moment het uitzicht op een knappe vrouw met gitzwart haar en allemaal dikke boeken om zich heen, die zit te studeren. Er is ook een vrouw met wilde grijze haren, ze leest een boek en mompelt in zichzelf. 

2 mannen hebben grote lol met elkaar, ze zittten hun office even af te kraken. 

Het interieur wordt hier gekenmerkt door een soort gekreukeld rijstpapier, dat alle muren bedekt. Als versiering zijn er twee grote Koreaanse maskers opgehangen en aan de overkant hangen twee kleimaskertjes. En dat is het dan. Ze draaien altijd aardige muziek, klassiek of een soort soothing Oosterse wijsjes.

Whole foods

Wij winkelen hier bijna altijd bij Whole Foods, een kleine supermarkt (Voor Amerikaanse begrippen) waar iedereen je na een tijdje kent, dat vooral omdat je de granny of grandpa bent van Derek en Sophia. Zo is daar Mohammed, een kleine Marokkaan, heeft kennisen wonen in Amsterdam, die de kinderen altijd kolossale blikken vruchtensap geeft, waar ze erg blij mee zijn, omdat hun moeder, die er erg op let wat ze eten, dat zelden goed vindt i.v.m. de eroderende werking van zure vruchtensappen op de tandjes.

Whole foods is van de "wholeness", er zijn schappen vol met alle mogelijke "supplements", en alle groente en fruit is twee maal aanwezig, nl. of "organic" of "conventional" gekweekt. 

Organic isaltijd heel wat duurder en ik kan niet zeggen dat ik het verschil proef tussen een organische of conventionele banaan.

Zo zijn daar ook blikken of pakken bouillon met zout of weinig zout, getrokken van kip, beef, pork, fish, ga maar door, en dan weer: organische of niet.

Een grote afdeling is de buitenlandse kazen, waar heerlijke Hollandse Gouda (spreek uit: koeda) kaas te krijgen is van het merk Uniekaas (eigenlijk lekkerder dan veel kaas in Nederland, zeker exportkwaiteit).

Boter: je raadt het al: organisch of niet organisch en dan gezouten, of ongezouten, uit Vermont of plaatselijk. Altijd in sticks, een soort boterstaven dus.

Melk

Wij hebben hier een ochtendroutine die je in Nederland nooit zou hebben: We staan om 6 u 30 op en Bert trekt wat kleren aan over zijn "piedjee" (hier het  woord voor pyama) en vertrekt, weer of geen weer, in regen en in storm, door meters hoge sneeuw, naar 7Eleven, voor de kranten en de melk. Wij drinken melk in de thee en gebruiken het voor de Raisin Bran. 

De dag na Oudejaar: geen melk. Dat zal wel komen omdat het Nieuwjaarsdag is. Na een enorme sneeuwval: geen melk. Dat komt natuurlijk door de sneeuw. 

Maandagochtend: geen melk. Weekendtraagheid? Vandaag: geen melk. Nu wordt het toch wel erg vreemd en het "helpende" personeel gevraagd, dat meestal niet erg mededeelzaamheid is (te begrijpen als je de hele nacht op bent, 7Eleven is 24 uur per dag open).

Wat is het geval? De melkfabrieken kochten voorheen de niet verkochte melk terug, maar dat doen ze niet meer (crisis? - of gemakzucht, en wat zouden ze er dan mee doen?). Nu wordt er heel precies ingekocht zodat ze nooit meer met melk blijven zitten. En minder verkopen, lijkt mij. De klacht is ook dat de melk zo duur is geworden.

Dus Bert ploegt terug naar een ander stuk van Mass Ave, waar ook een "convenience store" zit: nog 1 gallon te krijgen (3.8 liter) voor $ 5,30. 

An oral history

Het blad Vanity Fair heeft een zeer groot artikel gepubliceerd waarin de meningen van meer dan 50 mensen werd gevraagd over The Bush Years.

Enkele namen: 

Kenneth Adelman, nooit van gehoord natuurlijk maar een adviseur van Rumsfeld. 

Hij zegt tegen Rumsfeld over Abu Ghraib:

A: "Je hebt de Abu Ghraib situatie waardeloos aangepakt, dat leek helemaal nergens op."

R: "Hoezo, dat is helemaal niet waar, ik had niet de goede informatie."

A: "Echte onzin, je had de informatie wat er allemaal in Abu Ghraib gebeurde al in januari, en het werd pas in het voorjaar openbaar gemaakt. En je wist dat er foto's waren, dat wist je toch?"

R.: "Er gebeurt hier van alles en nog wat en ik kon die foto's niet te pakken krijgen, ik kan niet achter elk verhaal aan gaan."

A: Excuse me, je had de president er al over verteld in januari, dus zo onbelangrijk was het niet. Als het belangrijk genoeg was om aan de president te vertellen, dan moet je er ook wat mee doen".

R: Nou ja, ik kon in ieder geval die foto's niet te pakken krijgen".

A. "Jij bent de minister van oorlog, iemand in jouw gebouw heeft die foto's, en jij kan 5 maanden lang niet aan die foto's komen??? Hallooo?"

Naar Alderman's mening heeft Abu Ghraib en Guantanamo er voor gezorgd dat er zo'n enorm verzet kwam met al die zelfmoordaanvallen. Hierdoor was het gemakkelijk om aan Jihadstrijders te komen die zich als martelaren wilden opofferen.

Joschka Fischer, de gewezen minister van buitenlandse zaken van Duitsland.

"Uiteindelijk bleek dat de verklaring van Powell in de Verenigde Naties was terug te voeren op de getuigenis van één man, die werd vastgehouden door de Duitsers. Zijn codenaam was Curveball. Ik was werkelijk stomverbaasd dat de Amerikanen de getuigenis van deze man gebruikten. Zijn verklaringen werd door ons met een korrel zout genomen. Wat hij zei kon waar zijn, maar het was ook mogelijk dat het een grote leugen was!"

Matthew Dowd, de Maurice d'Hondt van Bush:

"Ik had op de morgen van 9/11 net een peiling afgerond over de populariteit van Bush. Die was 51 of 52%. 24 uur later stond die op 90%"

Richard Clarke, hoofd van de dienst die de president adviseert over terrorisme.

"De avond van 9/11, toen de president eindelijk terug was, kwamen we allemaal bij elkaar . Rumsfeld zei: 'We moeten Irak doen.' Powell en ik keken naar hem: Waar heb je het in hemelsnaam over? En R. zei, en ik zal dit nooit vergeten: 'Er zijn gewoon niet voldoende doelen in Afghanistan, we moeten iets anders bombarderen om te laten zien dat we, zeg maar, groot en sterk zijn en ons niet laten intimideren door dit soort aanvallen'.

Ik zei meteen, en Powell ondersteunde mij daarin, dat Irak niets te maken had met 9/11, maar dat maakte helemaal geen indruk. 

Achteraf had ik hier eigenijk niet verbaasd over moeten zijn. Vanaf de eerste dag waren ze aan het praten over Irak. Ik vond het wel afschuwelijk dat ze hierover al aan het praten waren terwijl de lichamen nog aan het brandden waren in het Pentagon en the World Trade Center".

Macy's

Een week geleden ondergingen Antien, de kinderen en ik de Magic of Macy's in The Galleria Mall in Cambridge.

We hadden nieuwe hoofdkussens nodig en zochten de beddenafdeling. Er was niemand in de Galleria op 2 januari om 10.00 uur, dus we hadden het rijk alleen op de roltrappen, op en neer, naar beneden en naar boven, en nog verder naar boven en nog!! verder naar boven (Sophia, stay here, Derek, come!)

Uiteindelijk betraden we het Macy Emporium waar verveelde "sales persons" hun nagels zaten te vijlen bij de uitstallingen van duizenden schoonheidsprodukten (wat is dat toch, dat een warenhuis altijd begint de mensen te verwelkomen met Lancome, Oréal, Chanel, Esther Lauder, Dior, enz. enz. altijd wereldwijd dezelfde merken en hetzelfde verveelde "beeldschone" opgetutte personeel?). De beddenafdeling? Dan moet je naar boven. Weer de roltrappen op en in een volgende Macy's beland. De beddenafdeling? Dan moet je naar de overkant. Weer terug naar de grote hal en uiteindelijk kwamen dan bij de gewenste afdeling.

Stel je voor: Honderden kussens slordig in de kasten gepropt, kussens van Ralph Lauren, van Tonny Hilfiger, van Armani, en wij maar zoeken. Ondertussen hadden de kinderen zich genesteld op een geweldig groot bed, met vele kussens en vele pluche olifanten en ze hadden het daar fantastisch. Af en toe slenterde een salesperson voorbij en keek er eens naar maar zei niks, dus wij lieten het ook maar zo, dan konden we tenminste onze weg vinden in de tientallen verschillende soorten kussens. 

Eindelijk hadden we onze keus gemaakt en met enige moeite afgerekend, maar Derek en Sophia hadden er nog nauwelijks genoeg van. Antien en ik gingen er maar eens bijzitten en keken eens rond. Hoe zouden wij die afdeling nu aanpakken?

Nou, om te beginnen zouden we die bedden toch netjes opmaken en niet zo slordig, en al die kasten met dekens en dekbedden en prullaria schoon houden en niet zo stoffig, maar ordelijk gerangschikt en die grote bakken met afgeprijsde goederen niet plompverloren in het gangpad zetten enz. 

Na een tijdje hielden we het voor gezien en zetten alle olifanten gezellig op hun plaats, maakten het bed keurig op, vleiden er de kussens van groot naar klein en leuk op kleur op, en namen bijna node afscheid van deze afdeling omdat we het idee hadden dat het er met een uurtje werken wel heel wat aardiger er uit zou kunnen zien. More magical, if you know what I mean.

Gisteravond kreeg ik een mailtje van Antien: Macy's is closing 11 stores nationwide. Wij weten wel waarom!

senior ID

Dit weekend gaat Bert naar zijn wiskundige maten in New Brunswick N.J. Nooit van gehoord zeker. Toch is hier een grote Universiteit. Wij gingen vast het kaartje kopen in South Station. ("South Station, my favorite", kraait wereldreiziger Derek. Antien gaat af en toe met hem op excursie naar South Station. Het is ook een leuk station.) Daarna naar Downtown Crossing gelopen, een metrostation van de Red Line, waar wij aan wonen,  en daar mij gemeld met mijn Nederlandse rijbewijs ten bewijze van mijn "seniorship". Er werd een lugubere foto gemaakt en die kwam op mijn T-ID te staan, tevens een Charlie card. Een T-ID is een ID voor de T oftewel wat bij ons heet een OV-kaart. (T staat voor Transport).

Een Charlie card is een plastic kaartje zoals een betaalpas die je kan opladen. En dan hoef je je kaart alleen nog maar tegen een soort plak aan te houden en de poortjes tot de perrons zwiepen open. Ook kan je er  mee in de bus. 

Een tripje met de T kost dan 60c.

Charlie is een imaginaire lollige figuur die met het openbaar vervoer reist. Zie het plaatje bovenaan de blog.

Maar zo als altijd met OV-kaarten, slimme, eigenwijze jongetjes die de hele dag achter de computer hangen die vinden iets uit.

Zij publiceerde: 

Dutch to MBTA, Sorry CharlieCard. Your crypto is crap-o.

Nederlandse jongetjes kraakten hem dus. 

Wat voor gevolgen dat heeft weet ik ook weer niet.

West Hopistreet, Avondale, Ariz.

Kijk nou toch, dit huisje, het staat op een paar stukken hout en een stuk beton, de wanden zijn aangetast door "dry rot", een zgn droge verrotting die je veel ziet in woestijnachtige gebieden.

Als je tegen de muur leunt buigt hij door. 

Vandaag de dag staat op de muur een officieel papier van de Staat Arizona: Unfit for human occupancy.

Het geheel is 576 square feet, dat is 53 vierkante meter.

Waarom gaf Integrity (what's in a name?) Funding, een lokale "Ja zeker, een hypotheker" twee jaar geleden een hypotheek van $103.000,- aan Marvene, een vrouw zonder baan, een lange lijst van schuldeisers, en volgens haarzelf een lange geschiedenis van alcohol- en druggebruik?

En waarom heeft de betrouwbare, bekende bank Wells Fargo & Co deze hypotheek overgekocht van Integrity Funding? 

En waarom heeft een afdeling van de grootste bank ter wereld HSBC dat weer overgekocht van Wells Fargo?

Omdat Wells Fargo deze hypotheek met duizenden anderen had "verpakt" en weer in stukjes verkocht aan investors, zoals HSBC. 

Hoe kom je zo gek?

Omdat deze "pakjes" de beoordeling AAA hadden gekregen van Standard en Poor en nog  zo wat van die luidjes?

Hoe kan dat nou?

Greed, hebzucht, hubris, en, bovenaan de lijst: het geloof dat de huizenprijzen zouden blijven stijgen.

Het blauwe huis.

Het blauwe huis staat in Arizona en is ongeveer 4 keer zo groot als mijn schuur. Een voordeur, links en rechts een raam, nu dichtgetimmerd, geen verdieping er op. Woonkamertje, keukentje, hok met douche en WC, 2 slaapkamertjes, tuin. De buitenkant is blauw geschilderd, de verf bladdert er af. De voortuin is volkomen kaal, in de achtertuin staat junk, de eigenaresse spaart alles wat anderen weggooien, de zon blakert de grond, donkerbruine stof dwarrelt op als je er naar toeloopt.

Advertentie: 2 bedroom property, 1 bathroom, livingroom en eat-in kitchen, front- en backyard. This attractively decorated one-family home: $105.000,-.

De eigenaresse huurde dit paleis toen op een dag een vertegenwoordiger van een makelaarskantoor "langs kwam" en vertelde dat ze haar huis kon kopen voor $105.000. 100% hypotheek. Betalingen starten over 2 jaar. 

Hoe kwam hij aan dit bedrag? Andere vergelijkbare huizen hadden dit ook opgebracht. Zegt hij.

Dit is nu een sub-prime loan.

En dit is echt gebeurd.

De inrichting

Zeven huizen die allemaal moeten worden ingericht. Dat hoef je gelukkig niet allemaal zelf te doen, het is al werk zat om de juiste interior decorator te vinden. Je hoeft gelukkig niet lang te zoeken voor je weet wie je wilt hebben (je kijkt immers bij je vrienden), maar die heeft vaak geen tijd voor je, want die is al andere optrekjes aan het decoreren. Dus die geef je dan een extraatje ($1.000.000,-), dan wil hij af en toe nog wel eens zijn neus om de hoek steken en een waardevol advies afscheiden. 

Zo had eerder genoemde Joe aan de kust in the Hamptons een huis gekocht, weliswaar naast een parkeerterrein maar daar kun je wel iets voor planten. Instant gardening is niet voor niets uitgevonden, dus binnen een week staat daar een 4 m hoge heg. 

Toen hij het huis kocht wat het net opnieuw "gedecoreerd" maar dat was niet zijn smaak of liever niet de smaak van de allerduurste interior decorator die "advies" gaf, dus a-l-l-e-s werd er uit gehaald en weg er mee!

Wat kwam er voor in de plaats? De keuken: alle snufjes aan keukenmachines, stoomovens, dubbele ovens, twee! Sub Zero ijskasten (dat is hier Het merk, duurder kan niet), met de hand gesneden keukenkasten. Alleen, ze koken er nooit. Als je daar over de vloer komt dan krijg je altijd brood met wat hier heet: cold cuts, oftewel fijne vleeswaren. Wel op het fijnste Versace servies geserveerd (iemand noteerde dat een zo'n vleesschaaltje $4800,- kostte).

En dan de huiskamer, bibliotheek genoemd. Naast de buitenproportionele schouw aan elke kant een manshoge boekenkast, met daarin twee, aan weerszijde van de schouw, gigantische plasmaschermen. Want ja, Joe heeft niet zo veel boeken. 

Het huis staat nu te koop maar hij verkoopt het niet zo makkelijk omdat de tuinstylist het hele gebied tot aan zee heeft ingezaaid met gewoon gras en vol gezet met exotische panten, en dat mag niet, je mag niets veranderen aan het duinlandschap, dus dat moet weer worden hersteld in de oude toestand. Joe heeft er geen tijd voor, die is de hele dag met lawyers bezig, omdat de aandeelhouders vinden dat ze verkeerd zijn voorgelicht. 

Dat wordt een rechtszaak.

Wat te doen met money, money, money?

Als geld met miljarden binnen stroomt, wat moet je er dan mee?

Kunst, kastelen, filantropie, privéscholen voor je kinderen, en alles het duurste van het duurste?

Kunst, dat is een lastige als je er geen verstand van hebt. Gelukkig kun je wel geld geven aan Musea en dan in de bovenste rij staan van gulle gevers en bij de dinertjes uitgenodigd worden, dat geeft toch aan dat je er ook bij hoort.

Je vrouw kan natuurlijk ook heel wat kwijt aan de visagist, de kapper, de stylist?  De stylist? Wat is dat voor iemand. Nou, zo iemand heb je gewoon nodig. Als vrouw heb je een vertrek en dat is geheel ingericht met kasten met uittrekladen waarin bv. al je ondergoed (ja, ondergoed, wat is dat voor beschrijving van de tule schuim-kantige slips en bra's) en sokken en panties (haha) zijden breisels die je over je ledematen kan vlijen, zul je bedoelen, en dan natuurlijk de Tassen (elk minimaal $ 6000,-) en dan de couture outfits die dagelijks wordt aangevuld in de Beste Zaken, ja, ik heb al moeite met de vraag: Wat moet ik aan? maar dat is voor zo iemand natuurlijk ondoenlijk, veel te druk, dus je agenda met je Verplichtingen die zijn door je secretaresse naar de stylist gebracht en die zoekt bij elk uitstapje, cocktailparty, picknick, een outfit. En daar is ze razend druk mee. 

Vanity, not so fair anymore!

Wat is nu rijk zijn? Wat betekent het voor een mens om zoveel geld te verdienen, zulke immense bonussen te krijgen? En wat voor soort mensen zijn dat nu? 

Geleidelijk aan komen de verhalen los, over rijkdom op papier, over huizenbezit, over het uitgeven van geld aan... ja, aan wat?

Laten we Joe Gregory eens volgen, ooit vice-president van Lehman Brothers. 

Toen hij ging studeren wilde hij leraar geschiedenis worden, op een middelbare school. Hij is dus echt iemand zoals jij en ik.  

Gregory was een legende bij Lehman Brothers, niet omdat hij zo goed in  geldzaken was, maar vanwege zijn levensstijl. Hij had, à la John McCain, 7 huizen, maar die had ze dan nog verdiend met de verkoop van tastbaar bier door het bedrijf van zijn vrouw, deze huizenaankopen gingen wat anders.

Hoe doe je zoiets: je werkt bij een bedrijf dat je grote bonussen geeft, waarvan veel opties op het bedrijf zelf. Als de aandelen daarvan maar stijgen en stijgen dan is dat een goede deal. Met die opties in de hand kan je dan heeeeel wat lenen, bv. om weer een huisje er bij te kopen. En dat huis moet dan natuurlijk ook weer worden ingericht. En dat doe je niet zelf, daar huur je iemand voor. Voorbeeld. Little Joe zat op een kostschool ergens in Pennsylvania, en vader Joe komt hem daar wel eens opzoeken, zo'n twee keer per jaar. Waardeloos hotel in dat stadje. Laten we een huis kopen, veel gezelliger voor little Joe ook. Huis gekocht voor $ 500.000,-. En dan laten we dat ook gezellig inrichten: geschatte onkosten van de inrichting: $1.500.000,-. Dan hebben we het nog niet over de hypotheekkosten. Maar dit is helemaal geen probleem voor Big Joe als je bedenkt dat de waarde van de aandelen in 1998 $ 6,- was en in 2007 $85,-. Als je weet dat hij vanaf 1980 steeds maar forse bonussen had gekregen, voor het grootste deel in Lehman aandelen, dan kan je wel begrijpen dat geld geen rol meer speelde. Maar Joe ging er toch stevig achterheen, de aandelen moesten toch wel stijgen, vond hij. Zijn businessplan ging uit van $100,- in 2008. Als je dat voor elkaar wilt krijgen dan moet je risico durven nemen, flinke risico's, grote risico's. Te grote risico's. En op een goede dag donderde de boel in elkaar: De aandelen waren nog 5 ct waard. 

En toen ging Lehman over de kop, en waren ze niets meer waard.

In de volgende blog gaan we eens kijken wat Joe deed met zijn geld, welke prachtige huizen, mooie kunstwerken, waardevolle donaties hij heeft gedaan toen het "nog kon". 

Bush' nalatenschap

Als je 8 jaar president bent geweest van de laatst overgebleven superpower, dan wil je natuurlijk duidelijk vast leggen wat je zoal voor geweldigs hebt gedaan.

Daar is B. de laatste tijd druk mee bezig en doet dat ook met behulp van peilingen die de Wall Street Journal voor hem houdt. 79% van de Amerikanen zal hem niet missen als hij het Witte Huis verlaat. Dat doet denken aan het lied van de Lord High Excutioner in de Mikado: He will not be missed, he will not be missed.

Frank Rich, een scherpe commentator in de New York Times schrijft: 'Je zou bijna medelijden met hem krijgen totdat je je herinnert wat een puinhoop hij ervan heeft gemaakt, die zich uitstrekt van het Midden Oosten naar Wall Street naar Main Street en zelfs tot in de hemel, wat een veilige haven was voor al het vergif, wat in de lucht werd gestoten onder zijn passief leiderschap.

Laatst heeft hij beloofd dat hij niet voor het voetlicht van Obama zal gaan staan als hij is afgetreden. Alsof hij dat zou kunnen, behalve misschien als hij naakt door downtown  Dallas zou gaan rennen.

Bush heeft ook erg veel medelijden met zichzelf: "Ik was een oorlogspresident, en dat is ontzettend vermoeiend". "De president draagt veel verdriet van de mensen in zijn ziel mee". Aan de andere kant merkt hij op dat een bezoek aan een militair hospitaal een helende ervaring voor hem is. Het is zijn eigen heling waar hij op uit is, niet die van de ernstig gewonde mannen en vrouwen die hij onder valse voorwendsels de oorlog instuurde.

Hij, de troostende leider, wordt getroost door het karakter van het Amerikaanse volk, zegt hij, wat natuurlijk weer een hele troost is voor het Amerikaanse volk.'

Spirituele inspiratie

Op Mass Ave (afkorting voor Massachusetts Avenue) is een spirituele boekwinkel de altijd al werken in de etalage had, die pro liberal waren (links in het Nederlands jargon, tam links voor ons).  Die etalage is nu gevuld met heel veel boeken die het Obama fenomeen op spirituele wijze benaderen. 

Vooral de speeches van Obama spelen daar een rol. 

Op 6 februari is er in Nederland een landelijke debatronde van vwo-klassen met een Boss: "Meet the Boss"  geheten. Het onderwerp is Energie en leerlingen uit de profielen NT of NG worden geacht de Bosses te benaderen over energiebeleid. Dit debat wordt begeleid door het Debat Instituut, dat elke keer zeer verzorgde emails stuurt met voorbeelden van voorbeeldige debatten of debaters. De acceptatiespeech van Obama in Chicago wordt door dit instituut als Het Moderne Voorbeeld van een speech, die voortreffelijk in elkaar zit, gepresenteerd.

De eerste dag, letterlijk, na zijn inauguratie wordt Obama al voor een ingewikkeld dilemma geplaatst: de zgn. "enemy combatants", mensen die zijn opgepakt zonder enige vorm van proces, waartegen geen aanklacht is ingediend, waarvan alleen maar wordt gezegd dat ze "vijandige strijders" zijn, kunnen die jaren lang worden vast gehouden? Volgens de wetgeving die onder Bush tot stand is gekomen mag dat, ja. 

Maar nu wordt het ingewikkelder: nu is het een Amerikaan. Mag het nu ook? Iemand die valt onder deze definitie wordt al een hele tijd vastgehouden op een boot (dus niet op het eigen territorium, zogenaamd).

Je eerste reactie is: nee. Maar het is een hele gevaarlijke man.....

Wat gebeurt er als je die vrijlaat?

Of een gewoon proces geeft? 

Enfin, daar gaat het over.

Houd de berichtgeving hierover maar in de gaten.

Gelukkig Nieuwjaar

Wat zal 2009 brengen?

De wereld zit te wachten....

Voor de inauguratie van Obama verwacht men 1.5 - 3 miljoen bezoekers in Washington. 

Het record tot nu toe is Lyndon Johnson geweest met 1.2 miljoen bezoekers bij zijn inauguratie op 20 januari 1965.. Hij kreeg de aandacht van heel veel zwarte mensen omdat hij er voor had gezorgd dat de Voting Rights Act er kwam, die er voor zorgde dat de zwarte mens eindelijk vrijuit kon stemmen. 

En dan nu komt Obama, de culminatie van dat proces.

Ter vergelijking:

Richard Nixon 1   200.000

Nixon 2  300.000

Jimmy Carter  350.000

Ronald Reagan  500.000

George H.W. Bush  300.000

Bill Clinton 1  800.000

Clinton 2  200.000

George W. Bush  300.000

Bush 2  100.000

De inauguratie is ook een echte optocht, met 8 opgetuigde wagens met daarop een nagemaakte Liberty Bell en een grote uitgerolde nagemaakte US Constitution, de bijdrage van Delaware waar Joe Biden vandaan komt. Wat Illinois doet is nog niet bekend.