Op veler verzoek..

We zijn weer in the States, en je hoort hier natuurlijk meer en andere dingen dan in, overigens toch breed geinformeerd, Nederland. Dus, een goed voornemen uitgevoerd: vat het blog "Nou breekt mijn klomp", weer op.

Op de TV is het momenteel "Omzien in lacherige verwondering", alsof het allemaal niet zo erg is, niet zo uitzonderlijk, niet zo bedreigend.

Bv. "In deze dagen van slecht bij kas zijn, is het verstandig om niet te veel uit te geven". 

"Hoe groot zijn de Kerstbomen die dit jaar verkocht zijn?"

"Hoe lang zal de honeymoon met Barack duren? 100 dagen of een half jaar?"

"Hillary zal op Times Square om 12 uur vannacht de hele grote bal, die waarachtig zwaarder is dan ooit, maar heus niet zo veel energie gebruikt (2x die van oven) met een druk op de knop precies op tijd naar beneden laten komen".

En ja, dan de blote torso van Obama in de Hawaiiaanse golven.... blote presidenten worden er naast gezet, Obama heeft toch wel het beste figuur.

 

Bush is met vakantie, maar zijn underlings bereiden nog even wat anti-milieuwetgeving voor ten einde het boren naar gas en olie in ongerepte wildernis te bevorderen. 

Afsluiting

Het was heel bijzonder om dit mee te maken. 

Gisteren leek het alsof er electriciteit in de lucht zat. Mensen glimlachte naar elkaar of liepen op straat te telefoneren en als je hoorde wat ze zeiden ging het altijd over de uitslag. 

Wat je ook van Amerika kan zeggen, het is een land met een onbeschrijfelijke veerkracht, idealisme en optimisme, hoe raar ze af en toe in onze ogen ook reageren. De van de wieg tot het graf verzorging die wij nastreven is voor hen gewoon onvoorstelbaar: daar moet je zelf voor zorgen. En als je dat niet kan? Dan is er wel een vangnet, wat lang niet altijd goed werkt en bij tijden gewoon slecht is. Als dat dan helemaal de spuigaten uitloopt kan een Obama opstaan. 

Wat het bijzondere aan Obama is dat hij inspireert, licht brengt in de duisternis, kalm blijft. 

Hij brengt: "Hope you can believe in!"

Reacties

Mail van Antien aan de familie: 

Obama Won!!! There is so much excitement here. Byron just brought the folks home. He came back and said: Mass Ave is alive. Everybody is honking, dancing, shouting, celebrating!!! Love Antien

SMS van Joyce: Gefeliciteerd. Wat een fantastisch nieuws. Wat moet het bijzonder zijn voor jullie om dit mee te maken. Geniet ervan!

Mail van Ben:

JAAAAA!!!!!!! Congratulations!!!! and the world rejoices as much as Mass Ave.

Gewonnen

Hoe verliep die avond van de 4e november? Het ging echt anders dan ik verwachtte.

Op de site van de New York Times stond een overzicht van de sluitingstijden van de stemlokalen verdeeld over de verschillende regio's: Eastern (dat zijn wij), Central, Mountain en Pacific. De laatste stemlokalen van de Pacific (met Californie, de staat Washington, Oregon) sloten om 11.00 uur p.m. Eastern Time. 

Ik beschreef al hoe het tv scherm er uit zag. Je kijkt natuurlijk de hele tijd naar de getallen van de votes voor de electoral college. Als Obama er 270 heeft is hij er. Een opgewonden moment was de winst van Pennsylvania en Ohio. Langzaam groeien de aantallen votes. Daarna kabbelde het voort met af en toe een kijkje bij de headquarters van McCain in Phoenix en van Obama in Chicago. De spreekster van Phoenix, met een blonde helm van haar, kreeg steeds hollere ogen, die van Chicago, een gezellige vrouw, werd steeds spraakzamer.

Ondertussen natuurlijk de hele tijd reclame en dan switchen naar een andere zender en thee zetten en naar de WC gaan, allemaal de computers aan, waarop weer naar de polls gekeken werd en aan het blog gewerkt....

Er kwam weer eens een senatortje bij aan de rode kant of aan de blauwe, de voters namen gestaag toe, McCain lag vreselijk achter en toen was het 11.00 uur, de Pacific stembussen sloten en binnen 2 minuten verscheen op het scherm van CNN:

CNN PREDICTION

OBAMA PRESIDENT ELECT.

Wij Hollanders werden hier totaal door overvallen: blijkbaar kunnen ze dan zo goed inschatten wat de uitkomst is, dat die prognose aanvaard wordt als De Uitkomst. Aan Obama werden toen 340 votes toegeschreven, en ja, dan ben je er opeens.

Binnen niet al te lange tijd kwam McCain in Phoenix naar buiten met een van de aardigste speeches die hij heeft gehouden tijdens deze hele periode.

We zagen beelden van de Baptist Church in Georgia van Martin Luther King, van de plaats in Kenya waar Obama's vader vandaan kwam, van Times Square in New York, van de hekken voor het Witte Huis, en overal menigten mensen die blij, blij, blij waren.

Toen verscheen Obama met zijn familie op een podium dat buiten was opgesteld in Chicago, in een park dat grenst aan Lake Michigan, met de skyline van Chicago op de achtergrond. We zagen in de menigte Jesse Jackson en Oprah Winfrey huilen, de menigte was zo gemengd als maar zijn kon, i.t.t. de toch wel kleine groep mensen in Phoenix: allemaal blank!

Het hoofdpunt van zijn speech was een zwarte vrouw van 106 jaar oud (zie foto), die in het diepe Zuiden naar de stembus was gegaan en die het allemaal had meegemaakt: vrouwenkiesrecht, segregatie, Martin Luther King, civil rights wetgeving,  en nu ging ze toch weer naar de stembus met Hope!

"I had not time to die!"

Meer foto's

Foto's van de dag

Wat gebeurde er de hele dag?

He won Ohio

He won Ohio, a huge, huge win!

The first swing state!!!

4 november 2008

Het smartboard is HET middel waarmee men de resultaten bekijkt. Neem bv. Pennsylvania, een belangrijke staat die veel votes voor het electoral college oplevert. Op het smartboard verschijnt Pennsylvania met alle counties. Een county wordt aangetikt en als het bekend is, komen daar de aantallen stemmen voor de twee kandidaten te voorschijn. Dan wordt er links een blokje aangetikt en dan verschijnt wat er in 2004 werd gestemd.  En dan blijkt dat Kerry in 2004 veel minder stemmen haalde, hoewel hij wel uiteindelijk Pennsylvania won. Dit is een trend die je op een gegeven moment steeds ziet terugkomen.

Onderaan het scherm zie je links een schematische weergave van de Senaat. Links wordt een soort rode bocht aangegeven, natuurlijk representerend de Republikeinen, rechts een blauwe voor de Democraten. Beide zie je groeien, en op een gegeven moment overschrijdt de blauwe bocht de 50% lijn. Het mooiste is als ze 60 % van de zetels winnen want dan kan er geen filibuster meer gehouden worden.

Rechts onder zie je de hoeveelheid votes die de kandidaten voor het electoral college gewonnen hebben:  nu om 9 u 30 p.m. heeft McCain er 49, Obama 179. Dat lijkt de goed kant uit te gaan, maar toch zit ik hier met kloppend hart en wordt daarom weggestuurd om dan maar aan het blog te schrijven.

Eerste resultaat

In de staat New Hampshire, die altijd iets bijzonders heeft met de presidentsverkiezingen, is een piepklein plaatsje Dixville Notch. De bewoners beroemen zich op het feit dat het stadje als eerste zijn uitslag aan de wereld bekend kan maken. 

De uitslag: 

Obama: 15

McCain: 6.

Dit is de eerste keer sinds 1968 dat de Republikeinen NIET gewonnen hebben. 

Vragen van lezers

V. Waarom zijn er maar twee kandidaten waaruit men kan kiezen? Dat lijkt toch een beperkte keuze.

A. Het systeem werkt anders dan bij ons. Eerst wordt er binnen de partij gekozen wie de "nominee", de "benoemde" wordt. Dat duurt een eeuwigheid, met primaries, caucuses, enz. Elke staat doet het weer een beetje anders. 

Er kan dan uit wel 10 kandidaten gekozen worden.

Per partij komt er dan ten slotte 1 man of vrouw naar voren, in dit geval Obama voor de Democraten en McCain voor de Republikeinen.

Ook onafhankelijke kandidaten kunnen zich aanmelden. Zo ook nu: Ralph Nader, de bekende milieuactivist uit de jaren 60 en 70. Je kent zijn slogan nog wel: "Unsafe at any speed". Men is hier niet altijd blij mee. Als hij niet een weliswaar klein segment van de "linkse" (wat is links hier?) had weten aan te trekken, dan had Al Gore in 2000 waarschijnlijk gewonnen. 

V. Waarom is Obama niet voor het homohuwelijk en euthanasie?

A. De vragen die men hier heeft rondom het homohuwelijk en euthanasie lijken geleidelijk aan te groeien naar een min of meer gedeelde consensus. Het verschilt van staat tot staat, maar men is al zo ver gekomen, vergeleken met een aantal jaren geleden toen deze issues zelfs onbespreekbaar waren, dat het politiek erg onverstandig zou zijn om nu in dit proces in te grijpen. 

Ik zou ook niet echt weten waar hij staat. Obama is een gelovig man, en pure euthanasie zal hij, lijkt mij, niet zo vlug ondersteunen. Wel wordt er steeds meer aandacht gegeven aan palliatieve zorg, die een soort geleidelijke overgang naar hulp bij het ultieme overlijdensproces mogelijk maakt die ondraaglijk lijden voorkomt.  

Nogmaals Sarah

De Republikeinen zitten zo te gillen dat de kranten "liberal" zijn dat zelfs de New York Times er zich iets van aantrekt en gerenommeerde conservatieven aantrekt om editorials te schrijven. Een daarvan is William Kristol, hoofdredactuer van de Weekly Standard, een conservatief blad dat vooral in Washington furore maakt. Hij verschijnt vaak voor Fox News. 

Hij had laatste een boos verhaal dat er geen recht werd gedaan aan Sarah! Had ze niet net een fantastisch mooi voorstel geschreven hoe om te gaan met "special needs" kinderen, een verhullende  beschrijving van wat wij noemen gehandicapte kinderen. Iedereen weet natuurlijk dat ze 6 maanden geleden bevallen is van een kindje met Down syndroom. Hoewel hij "special needs" heeft, sleept ze hem overal mee naar toe, maar goed. En aan het eind van een lange dag geeft ze hem zelf de fles. 

Vanmorgen verscheen een verslag van een van haar zorgvuldig georchestreerde stopovers in een appelboomgaard in Pennsylvania. Ze ontmoette daar een vrouw, 23 jaar oud, met Down Syndroom, die ze wel drie keer omhelsde. Er zijn veel mensen die kinderen hebben met special needs die zich aangetrokken voelen door Sarah, en de hulp die ze belooft te geven want "de laatste jaren zijn de hulpprogramma's enorm gereduceerd, deze mensen vinden dit allemaal heel onrechtvaardig. Geen onkostenvergoeding voor medicijnen meer, geen hulp aan huis meer, ze ervaren dat het steeds erger wordt". 

Wait a minute! Wie waren er de laatste 8 jaar ook al weer aan de macht? 

I rest my case. 

Op de foto staan kartonnen koffiekophouders, die kun je om je kartonnen bekertjes doen als je ze koopt "to go", om mee te nemen. Dan brand je je vingers niet. Zelfs 7-Eleven spoort de mensen aan om te gaan stemmen. 

De andere twee buttons spreken voor zich!

pollster

De dag voor de grote dag: hoe hangt de vlag er bij? 

Het aardigste is om naar www.pollster.com te gaan. Een hele mooie site, waar je de kaart van de USA ziet met alle staten in een bepaalde kleur. 

Rood is: Strong voor McCain, roze: leaning to McCain.

Blauw is: sterk voor Obama, lichtblauw: leaning to Obama.

Dan heb je gele staten, dat zijn de zgn. "toss ups". Daarvan ligt nog niet vast wat het worden gaat.

Ga je er met de cursor op een staat staan, dan komen de getallen op van hoeveel procent de beide kandidaten hebben. Dubbel klik je op de staat dan zie je twee bibberende lijntjes, die het verloop van het procentuele aandeel van elke kandidaat over de laatste maanden weergeeft. De blauwe lijn is natuurlijk weer van Obama, de rode van McCain.

Dan: Het Electoral College: elke staat stuurt daar gedelegeerden naar toe. Afhankelijk van het aantal inwoners levert elke staat meer of minder gedelegeerden. Je moet minimaal 270 gedelegeerden verzamelen, dan ben je de president. 

Op dit moment ziet het er naar uit dat Obama 264 gedelegeerden kan verwachten uit de strong states en 47 uit de leaning states, samen 311.

McCain kan rekenen op 129 votes uit zijn strong states, en 13 uit de leaning states: samen 142. 

Alle gele staten bij elkaar vertegenwoordigen 85 gedelegeerden. Als je die allemaal bij McCain optelt, dan heb je er 227, nog 43 te weinig. 

Waarom dan toch nog die enorme zenuwachtigheid?

Paul Krugman, de econoom die zojuist de Nobelprijs voor economie heeft gekregen begint een artikel met de woorden: "Maybe the polls are wrong, and John McCain is about to pull off the biggest election upset in American history".

Er zijn meer "upsets" geweest in het verleden, de beroemdste is wel die van Reagan die won van de zittende president Jimmy Carter, de grootste upset is die geweest van Truman t.o.v. Dewey in 1948.

Ik denk dat het te maken heeft met de "verloren" verkiezing van Busch tegen Al Gore in 2000.

John Simpson, de bekende Britse journalist, die werkt voor de BBC, schrijft hierover in Not Quite World's End (aanbevolen!): "Al Gore stond begin oktober voor in de polls, maar Bush won door een beeldvorming die niets te maken had met hoe de man werkelijk over dingen dacht, nl. die van een zorgzame, gematigde politicus. Na die verkiezing raakten de Democraten gezamenlijk in een diepe put, en stemden als makke schapen mee met wetgeving die tegen hun principes in ging. Ze zagen het niet meer zitten, en waren zo gedemoraliseerd dat ze geen nieuwe ideeën meer konden formuleren". 

Ze durven er nog niet in te geloven.

Foto's van Wesleyan University CT

Weslyan University is gesticht in 1839. Het is een kleine maar fijne Universiteit die alleen echt goede studenten aanneemt. Dit is een plaatje van de 150 jaar oude bibliotheek.

Als je de foto's wilt zien moet je het volgende webadres copieren. http://picasaweb.google.com/maria.knaap/WesleyanUniversityCT?authkey=PlxkJe_Ridc

Gewoon: hier: copy en dan in de adresregel van je browser: paste.

Wesleyan University, Middletown CT

Bert moet een verhaal houden in Wesleyan University, een van de vele colleges en kleinere universiteiten in New England, waar je in Nederland nooit van gehoord hebt. Deze universiteit is dit jaar nogal in het nieuws gekomen. Hoezo?

Ted Kennedy zou daar de commencement speech houden. 

Een commencement speech? Wat is dat? Ik had er ook nooit van gehoord totdat Antien in Tufts ging studeren. Aan het einde van het collegejaar, in juni ongeveer, studeren de studenten af, en krijgen ze hun diploma's, of dat nu hun bachelor's, master's of PhD is. Er wordt dan een belangrijk iemand uitgenodigd die alle studenten toespreekt. Het is nooit zo maar iemand, het moet echt iemand zijn die over hun toekomst een ernstig woordje te zeggen heeft, zo aan het begin (commencement) van hun volwassen leven. 

Hier zou dat dus Ted Kennedy zijn, iemand die wel wat te melden heeft over verdriet en tegenslag in het leven. Dit kon helaas niet doorgaan omdat er toen net bij hem een hersentumor was geconstateerd. Enige weken daarvoor had Ted Obama officieel "endorst", en het aardige was dat hij nu ook aan Obama vroeg om naar Middletown te gaan. 

Bambam Obama sprak over de tegenslagen die hij had gehad, en die nu natuurlijk gemeengoed zijn. 

De foto bovenaan de blog is van een opblaaspop die in Boston in een boekwinkel stond. Bert wilde er net een foto van maken toen een "heer" van middelbare leeftijd er een flinke schop tegenaan gaf. 

"Thank you", zei Bert. 

 

Naar Middletown, Connecticut

To the rescue, a pitbull with lipstick

Het ging dus niet zo best met McCain's campagne, er moest (weer) iets gebeuren, maar wat?

En opeens was daar Sarah Palin. De pokerspeler McCain had maar  één gesprek nodig van een uur en hij wist het: zij moet de VP worden. 

Op de Republikeinse conventie ging het geweldig: daar lanceerde ze de onsterfelijke uitdrukking: "Wat is het verschil tussen een pitbull en een hockey mom?"  "Lipstick!" 

En inderdaad, als een pitbull met lippenstift raasde ze door het land, gilletje hier, verward verhaal daar, kindje mee, totdat het zo leuk werd dat het satirische programma van de NBC: Saturday Night Live met de actrice Tina Fey Palin na ging doen. Toen begon het toch wel in te dalen: moet deze vrouw een harteklop van het presidentschap afzitten? Is dat niet een beetje al te link?

Registreren

"No surrender" geen succes

"Nog 100 jaar in Irak" liet McCain zich ontvallen, en daarmee was het mogelijke succes van het motto van "No surrender" eigenlijk ten einde, niemand had überhaupt nog zin in Irak, laat staan 100 jaar. 

Wat dan? 

Daar werd maanden over vergaderd en uiteindelijk kwamen ze op met: 

A Love for America: afgekeurd

America First: afgekeurd

en tenslotte: Country First, en dat is het tot de dag van vandaag.

Het motief is dan: McCain heeft al jaren met de "andere kant" oftewel de Democraten gewerkt over immigratie en campagnegeld reform, en andere dingen. En dat was niet altijd makkelijk als Republikein, maar hij stelt het welbevinden van zijn land boven eigen gewin. Gekoppeld aan de moed die hij betoonde in Vietnam is dat dan het verhaal. 

Klein puntje: Ze hadden zich in hun hoofd gezet, McCain vooraan, dat de pers tegen hem was. Dat werd zo'n obsessie dat hij niet meer met de pers mocht praten, terwijl hij vroeger altijd gezellig met de reporters zat te kletsen. "De discipline van de boodschap" moet het allemaal gaan doen. 

Okay, dat is het dan.

En toen?

Obama gaat naar het Midden Oosten en Europa, en wordt overal jubelend ontvangen, vooral in Berlijn. Hoe dit tij te keren? Door het belachelijk te maken en hem met andere beroemdheden te vergelijken. Die beroemdheden werden dan George Clooney en Bradd Pitt? George Will en Lionel Ritchie? Nee, twee blonde dames, Britney Spears en Paris Hilton met de daarbij horende vraag: Kies je een beroemdheid of een oorlogsheld? 

Tegelijkertijd viel Rusland Georgië aan, waar McCain zich agressief mee ging bemoeien, zodat de vraag nog nader werd toegespitst:  wil je een wereldleider die de strijd wil aangaan of een onnozele beroemdheid? 

Het pakte niet goed uit: Paris Hilton pikte het niet en kwam met een geestige video door waarin ze het hele concept belachelijk maakte, McCain kon de naam van de president van Georgië niet onthouden, en niemand had zin in nog meer oorlog.

Tijd voor iets nieuws: dat komt een volgende keer. 

Mooie Sarah 2

Sarah begint een nuisance te worden. Ze gedraagt zich als een diva en laat zich niets gezeggen. 

De berichten over de extravagrante uitgaven voor haar kleding (tot nu toe "slechts" $150.000,-), haar visagist ($22.000,- de twee eerste weken in oktober) en heur haarstylist, oftewel kapper ($18.000,-) irriteren haar mateloos. 

Zij heeft die kleren niet gekocht! Ze draagt ze alleen maar. En als dit allemaal voorbij is gaan ze naar liefdadigheidsdoelen. Ze zijn juist ontzettend zuinig, Todd (echtgenoot) en zij! 

Gisteren  had ze haar oude kloffie maar weer eens aangetrokken en blijkbaar zelf haar haar gewassen. Ze is ook een paar kilootjes aangekomen. Ze zag er maar gewoontjes uit, die designer kleren doen toch wel wat!

Wie is wie?

Dit weekend was er in het glossy katern van de New York Times een zeer lang artikel over de manier waarop de campaign van John McCain werkt. Na alles gelezen te hebben zou je het kunnen samenvatten als reactief. 

Een campaign werkt met een motief en een verhaal, waar heel veel aan wordt opgehangen. De kracht van Obama is dat hij nooit van motief of verhaal is veranderd. Het motief is "Change, you can believe in", het motto is "Yes, we can", en het verhaal is van de man die als kind van een blanke moeder en een Kenyaanse vader, hoewel een buitenstaander, in Harvard zeer veel succes had en als community organiser in South Chicago een incling kreeg wat dit land nodig heeft. Zie bv. http://www.thenation.com. 

Het verhaal van McCain is moeilijker in elkaar te draaien. Het ligt voor de hand om het verhaal van de moedige piloot te gebruiken, die als krijgsgevangenen 5 jaar werd vastgehouden in Hanoi (een jaartje langer dan nodig, omdat hij niet weg wilde gaan, toen de gelegenheid zich aandiende, omdat zijn metgezellen ook niet weg mochten. Hoe fijn dit was voor de US is maar de vraag omdat zijn vader de admiraal van de Vietnamoperatie was en hierdoor minder ruimte had om politiek te manoevreren).

Nadeel is dat het verhaal oud is, duizenden keren verteld, en wat heeft het te maken met de huidige situatie? Kunnen we het ergens aan vastkoppelen misschien? Aha, dat kan, aan The Surge, de infusie van soldaten waarmee Bush een redelijk succes heeft gehad om de zaak in Irak wat rustiger te krijgen. 

Hiervan werd gebruik gemaakt met het motief: "No surrender", en het motto "John McCain, the American president Americans have been waiting for". Je kan zeggen dat dit de eerste keer is dat Americanisme  naar voren kwam. Nog dit weekend sprak een vrouwelijke campaigner over het Echte Virginia, bedoelende dat het Republikeins stemt. (Zie mijn blog "Dinsdag en woensdag").

Dit was het eerste verhaal. Er volgen er meer. 

 

Hartkloppingen

In de staat Georgia zijn 50.000 brieven verzonden naar inwoners van die staat met de mededeling dat ze geen American citizens zijn. Ze hebben een week de tijd om hier tegen te ageren. De brief is gedateerd 2 oktober en gepost op 9 oktober. 

Resultaat: deze mensen kunnen niet stemmen, nog afgezien van de administratieve ellende en excistentiele nervositeit die deze mededeling veroorzaakt.

In North Carolina is het stembiljet ongelofelijk ingewikkeld ontworpen. Je stemt niet alleen maar voor een president maar ook voor andere openstaande posten zoals voor senators, members of  the House, voor Propositions, waarover later, en dergelijke. 

In North Carolina bestaat de mogelijkheid om door een hokje aan te kruisen te stemmen voor alles wat jouw partij doet, bv. de Republikeinse partij. Als je dat nou wil, maar toch voor Obama wil stemmen dan is er helemaal onderaan een hokje waar dat kan. Echter, als je voor McCain wil stemmen, dan zou je kunnen denken dat je met het aankruisen van het eerste hokje klaar bent, maar dat is niet zo. Dit hokje onderaan het stembiljet MOET aangekruist zijn, voor wie dan ook, anders is het ongeldig. Dit is dus ongunstig voor beide kandidaten, maar vooral voor het kiesproces. 

Propositions zijn bepaalde voorstellen, die op het stembiljet staan, waar je ja of nee tegen moet zeggen.  Als je genoeg handtekeningen verzamelt kan iedere Tom, Dick or Harry een propositie op het stembiljet geplaatst krijgen.

Hier in Massachusetts is er Propositie nummer 1, je ziet die dus niet over het hoofd! Wat voor voorstel wordt er gedaan? "Schaf de State income tax af". 

Nou, doen, afschaffen die handel.

Wat zouden de gevolgen zijn, wat wordt er betaald met die income tax? 

Scholen

Politie

Brandweer

Wegen

Parken enz.

Waarom dan zo'n voorstel? Omdat deze groep beweert dat er zo veel aan de strijkstok blijft hangen dat het deze doelen toch niet ten goede komt. 

Het enige voordeel dat Proposition number 1 heeft is dat er nu nauwkeuriger naar de uitgaven gekeken wordt. Maar verder moet dit niet doorgaan. Aanvankelijk zag het er slecht uit, maar volgens de Boston Globe beginnen de mensen in te zien dat dit een slechte propositie is.

Indian Summer

Rood en geel gekleurd gebladerte steekt af tegen de strakblauwe hemel, er is geen zuchtje wind: Indian Summer!

We zitten op een bankje in een playground met caffee latte en muffins. 

Op het grote veld voor ons een Amerikaanse familie: vader, moeder, twee zoontjes, grootmoeder, hondje. De vader heeft een zwart T-shirt aan waarop "obama" in grijs voorzichtig staat afgedrukt. Hij speelt met de jongetjes baseball. Met een hele diepe stem, waar ze hier in Amerika het alleenrecht op lijken te hebben, geeft hij aanwijzingen. Hij gooit met eindeloos geduld de bal naar de moedig met de baseball bat zwaaiende jongetjes. "Great swing" jubelt hij, als er weer naast is gemept. "Good work", het volgende moment als de bal tenminste is geraakt en het kind zijn run langs de bases begint. Moeder en grootmoeder moedigen ook van harte aan. Het hondje holt blaffend mee. Miljoenen vaders zijn zo bezig met hun jongens, het toppunt van goeiigheid!

Links van ons gaat een kerkje aan: stevig, welhaast krijsend gezang komt naar buiten. Het kerkvolk stroomt nou niet direct toe, maar wat naar binnen gaat is allemaal zwart, keurig gekleed, met mooie jassen en hoeden en pakken. Er zijn hier ik weet niet hoeveel kerkjes in de buurt, Ethiopian episcopal zit naast ons appartement, Greek orthodox aan de overkant (daar gaat Bert's kapper naar toe), St Bartholomew, op weg naar Antien, is voor de Haitianen, waar ook onze vaste taxichaffeur Jean bijhoort, naast de supermarkt zit een Portugees sprekende congregatie, op weg naar de subway een RK establisment met vooral intrigerend een enorme rotspartij met grot waarin Maria staat (Lourdes waarschijnlijk uitbeeldend). Ze trekken allemaal hun eigen publiek en zijn echt vrijwillig gesegregeerd.

Een vrouw komt langs met een spijkerjack waar op de rug de poster van Obama zit. Ze legt uit dat ze een plastic lap met mooie steken van blauwe wol op de rug van het jack heeft genaaid en daar de poster in heeft geschoven. Het ziet er uit alsof het zo is gemaakt. "I want to convey a message", zegt ze.

Halloween

Volgende week is het Halloween, de pumpkins verschijnen op de porches. Op de avond van Haloween krijgen de uitgesneden pumpkins een brandend kaarsje als de kinderen rondtrekken om om snoep te vragen. 

Er is een hele leuke website waar je kunt zien hoe je een Obama-pumpkin kunt maken: http://www.yeswecarve.com.

Ze spelen daar ook leuk in op Obama's logo.

Er moet een plaatje bij...

Oh, I'll make you happy!

"Memory" met plaatjes van Nijntje wordt tijdens "dinner" opeens door Derek te voorschijn gehaald, na een kleine scene waarin hij zijn melkbeker wilde openen met de kurketrekker. 

Niet direct overzichtelijk worden ze tussen de borden gedrapeerd.  

Opgewonden roept hij: "They have to match!" 

Hij draait er een aantal om en weer terug en hopla: "They match, they match!" roept hij blij.

"Sophia, it is your turn!"

Sophia pakt een kaartje, en hij wijst nadrukkelijk een ander kaartje aan: "This one, this one!"

Aarzelend pakt ze het op: "They match, they match!" kraait Derek, hij kon niet blijer zijn. 

Hij loert onder de kaartjes, geeft aanwijzingen, en is helemaal gelukkig als iedereen een pakje passende kaartjes heeft. 

Spreading of wealth, verdelen van de welvaart, dat maakt Derek: Happy. 

Pot luck breakfast at Derek's daycare

Derek zit op een nieuwe day care en vanochtend waren we uitgenodigd om met de ouders te komen ontbijten. Dus om 8 u 15 konden we eindelijk met Lizzie, Erin en Suzie, zijn nieuwe teachers kennismaken en met een heleboel ouders. 

Het wordt altijd zeer gewaardeerd als je als grootouders je neus laat zien bij dit soort gelegenheden. 

De keuze van gerechten was enorm: muffins, omelet, appeltaart, pumpkin pie, chocolate cake (Antien vond het niet lekker), fruitsalade, orange juice, bagels met cream cheese, pancakes met maple syrup, enz. enz. Het temperament van de kinderen geraakten langzaam tot een kookpunt, maar Derek "kept his cool". Hij doet het daar erg goed. 

Een van de ouders had een grote Obamabutton op, hij heeft vrij genomen en is een Obama volunteer. Dat zie je hier best veel. Dat mensen een half jaar van hun leven geven aan zo'n issue. Antien heeft een vriendin: Lestra, die in New Hampshire met haar kinderen van 8 en 6 jaar oud, van deur tot deur gaat om mensen aan te sporen te gaan stemmen. 

Socialisme en fraude

De afgelopen dagen worden de woorden van het Republikeinse kamp gemener. Zo cirkelt de laatste reeks van in elkaar grijpende argumenten om de trias: "verhogen belastingen-verdelen van de welvaart-socialisme" heen. De afgelopen 10 jaar is een niet eens zo kleine groep "serieus rijk" geworden, en hun belasting is alleen maar verlaagd. Dit is verkocht aan de bevolking met praatjes als "trickle down economy", dat "je wilt houden wat je verdiend hebt" en dat de federale regering klein gehouden moet worden: de markt reguleert zichzelf.  

Een paar jaar geleden was McCain het hier niet mee eens, zoals we weer op de Daily Show konden zien: in een filmpje zei hij tegen een mensenmenigte dat rijke mensen van hem best wat meer belasting mochten betalen. Nu piept hij wel anders: Obama wordt achter elkaar verweten dat hij de welvaart wil verdelen, dat daardoor private enterprise in de kiem wordt gesmoord, en dat daarmee het beste van Amerika: zijn onafhankelijke spirit in de kiem wordt gesmoord. 

Obama's plan is er op gericht de middenklasse meer geld in handen te geven, iets wat economisch gesproken verstandig is, om er nog maar van te zwijgen dat het humaner is, maar dat wordt weggezet als: socialisme. 

Omdat mensen hier doodnerveus zijn door al het slechte economische nieuws, is het moeilijk te peilen of dit aanslaat. 

Een ander gambiet is het "waarschijnlijk om zeep helpen van het democratisch proces door verkiezingsfraude". Het gaat hierbij om een organisatie die zich Acorn noemt, die zich beijvert om mensen in te schrijven om te mogen stemmen op 4 november. Als er al sprake zou zijn van malversaties bij Acorn, dan zou het natuurlijk geen verkiezingsfraude zijn, hoog uit van fraude bij het registreren van mensen die mogen gaan stemmen. Wat er is gebeurd is dat grapjassen zich inschreven als Micky Mouse, Groucho Marx, etc. 

Repbublikeinen zijn bang voor de stemmen van de gewone man: dat is de achtergrond van deze hetze. Arme mensen weghouden van de stembus is in het verleden voor die partij een belangrijk middel geweest om te winnen. 

Mooie Sarah

Gedurende de lunch met Antien kwam het gesprek als toevallig (haha!) op mooie Sarah. Ik had zo vaak gekeken naar haar look-alike op Saturday Nite Live, die haar ontzettend goed nadoet, dat haar eigen verschijning me eigenlijk tegenviel. Bovendien was ze wat opgedikt rond de kin, en is ze zeker dikker dan een maand geleden. 

Ze blijkt deze maand $130.000,- uitgegeven te hebben aan nieuwe kleren, kapper, schoonheidsspecialiste, en kleren voor haar familie. Ja, dan kan ik er ook wel aardig uitzien.

Dinsdag en woensdag

Vanmorgen las ik in de New York Times nog meer over Colin Powell. Hij legde uit waarom hij naar buiten trad om officieel achter Obama te staan. Dit is een gevolg van de hetze die Obama omgeeft waarin hij als een Muslim wordt neergezet. Hij zag een foto van een mevrouw die knielde op het graf van haar zoon, die was omgekomen in Iraq. Zij leunde met haar hoofd tegen de grafsteen waarop zijn naam stond te lezen en wat voor Purple Hearts en andere onderscheidingen hij had ontvangen. Zijn voornaam was Achmed, en naast zijn naam, gebeiteld in de steen, stond een opkomende maan met een ster. Een Muslim dus, die zijn leven gegeven had voor de verdediging van Amerika. Dat bracht hem zo aan het denken, alsof je als Muslim hier niet geaccepteerd zou zijn, dat hij vond dat hij een duidelijk gebaar moest maken. 

Maar Rush Limbaugh, een radio talkshow host, had een heel andere verklaring. Het was racist, racist, want Obama is zwart en Powell is zwart: dat is het.

Sarah Palin, de vrouw met meer excecutive power dan Obama (haar eigen woorden) heeft vele stramiens waar ze op hamert en een daarvan is dat niet iedereen die in Amerika woont ook echt een Amerikaan is. 

Drink je coffee latte? Woon je in een grote stad? Drink je nooit bier, maar wel witte wijn? Denk je dat belastingen zijn nut kan hebben? Dan ben je een socialist, en on-Amerikaans.

Echte Amerikanen wonen in small towns, zijn eerlijk en authentiek.

Dat heeft wel heel wat wakker gemaakt en er zijn veel verontwaardgde stemmen over opgegaan.

Maandag

Toen we in het appartement kwamen werden we opgewacht door Antien en Sophia. Dat was een leuke verrassing. Een van de eerste dingen die Antien ons vertelde was dat Colin Powell Obama "endorst", achter hem staat, hoe vertaal je zoiets. 

De volgende dag legt Powell uit waarom hij dit zo publiek doet: omdat hij vindt dat het belangrijk is dat de volgende president er aan werkt dat Amerika weer wordt gewaardeerd in de wereld. 

's Avonds gekeken naar Jon Stewart, die een eigen "show" heeft op Comedy Central: The Daily show. 

Stewart is een meester in het opsporen van oude videoclips, waarmee hij uitspraken die politici vroeger deden, vergelijkt met wat ze op dit moment zeggen.

Nu ging het er om dat Fox News meldde dat McCain een "nieuwe" boodschap had. 

En daar kwam hij op... het klonk niet zo nieuw, maar het werd nog duidelijker toen ze de video toonde die gemaakt was tijdens de Republikeinse conventie. Het was zo PRECIES hetzelfde dat de twee video's tegelijk! werden getoond, en dat het klonk alsof hij een duet met zichzelf zong. 

Fox News is een interessante graadmeter: na een debat tussen twee kandidaten is er altijd  de moeilijke vraag: wie heeft het debat "gewonnen"? Onmiddellijk kwamen ze door: 87% zegt dat McCain heeft gewonnen. De volgende dag blijkt uit alle polls dat de verhouding eerder andersom is. Die 87% lijkt volkomen uit de lucht gegrepen. 

Vertrek

Een blog schrijven over de presidentsverkiezingen, voor iedereen waar ik tegen zei: We blijven weg tot er een nieuwe president is.

"Oh wat leuk, dat wordt wel spannend" was altijd het antwoord. 

Zo ook tegen onze buurman, die ons op een stille, zonovergoten zondagochtend uitzwaaide. 

Onze chauffeur zei meteen: Het kwam daarnet over het nieuws dat John McCain nog maar 3% achterligt. 

"Wat??? Nou breekt mijn klomp!" Vandaar de naam van deze blog, die in de lucht blijft tot het allemaal achter de rug is.

Op Schiphol gearriveerd gauw even kijken op de laptop: er is inderdaad één poll die 3%  aangeeft. Andere geven nauwelijks veranderingen. Wat te geloven?

In het vliegtuig zitten we helemaal vooraan bij de exit. Rode lichten branden en scherpe tonen klinken als we inchecken. De stewardess slaat alarm. Er wordt - natuurlijk - in de computer gekeken, maar we zijn okay. 

Waar ging dit over? vroeg ik. 

We keken of u wel in staat bent op te treden als er iets gebeurt.

Ik ging nog even uitleggen dat ik 2x per week op de fitness zit, en met gemak de exitdeur uit zijn sponningen zou kunnen rukken, maar daar ging het niet om, het was of we wel goed Engels spreken. 

De stewardess in het vliegtuig is slank en hoogblond, heur haar in een polyester greep dat ze af en toe betast. We komen te praten over de nieuwe uniformen, nu NorthWest samen gaat met Delta, en ze is er tevreden over. Helemaal uitgekeken op dit uniform dat dateert van 1992. Hopelijk veranderen ze ook het kabinemuziekje en de nasaal uitgesproken veiligheidsteksten die we nu al 15 jaar aanhoren. 

Later zegt ze dat ze niet weet wat ze gaat stemmen, haar familie heeft altijd Republikeins gestemd. Haar dochter, die studeert in Boston, heeft zich aangemeld (registered) en is voor Obama. We zeggen niks. 

Later geeft ze ons een mooie Merlot wijn mee.