In het afgelopen half jaar heeft een commissie een ziektekosten plan opgesteld dat 1200 bladzijden telt, die niemand leest maar waarvan iedereen zogenaamd weet wat er in staat.
De vertegenwoordigers van de kiesdistricten, de senatoren en de leden van het Huis van Afgevaardigden, gaan nu in de zomer naar hun gemeentehuizen en organiseren daar de zgn. townhall meetings.
Zo komen daar deftige heren in zwarte pakken, beroemde senatoren en zo en de bevolking staat ze al op te wachten: blanke boze mannen met honkbalpetten op, T-shirts over de dikke buiken getrokken, en blanke wijven, allemaal staan ze te schreeuwen en te brullen, ze hebben stokken met leuzen er op in de hand en ze luisteren geen seconde wat de senator te zeggen heeft. Gemiddelde leeftijd tussen de 50 en de 70.
Hoe kan dit zo maar opeens gebeuren?
Achterliggende oorzaak is natuurlijk wel de slechte economie, maar ook de angst voor het onbekende dat door die vreemde Obama is bedacht. Ook het feit dat heel veel Amerikanen nooit een voet buiten de deur zetten -zo heeft 80 % van de bevolking niet eens een paspoort-. Als ze al reizen, dan is dat vaak niet ver. En Amerika is een dorp, ik kan het niet genoeg benadrukken, de sentimenten zijn toch heel vaak erg eenvormig, vooral bij de zgn. Silent Majority, not so silent op dit moment trouwens.
Daarnaast spelen de Republikeinen een bizarre en eigenlijk ongelofelijke rol: zo roepen ze hun mensen op om naar die townhall meetings te gaan en te zorgen dat er niets terecht komt van een redelijke discussie. Hoe moeten ze dat doen? Sta op, schreeuw! wat je te zeggen hebt, en ga meteen weer zitten. De volgende moet precies hetzelfde doen. En dat lukt buiten verwachting. Er komt niets terecht van een echte dicussie.
Als je wilt zien hoe dat is georganiseerd tik je in bij Google: health care shout, gewoon deze drie woorden. En dan kun je filmpjes er over zien, en de aanwijzingen lezen die gegeven zijn om deze meetings te verstoren.
Ik krijg er hartkloppingen van!
No comments:
Post a Comment