Kennedy

Het overlijden van Ted Kennedy is een echte Boston gebeurtenis. 

Het blijkt dat hij in zijn leven zoveel voor doodgewone mensen heeft gedaan, naast de grote zaak van wetgeving voor de minderbedeelden. 

Bij hoeveel mensen is hij op bezoek gegaan als ze iemand verloren hadden! Tot een paar maanden geleden toe, toen hij al ontzettend ziek was, bij mensen in Dorchester, de Schilderswijk van Boston, bij wie een zoon in Afghanistan was omgekomen.

Gisteravond was er op tv de uitzending van een herdenkingsbijeenkomst in de John F. Kennedy Library, waar hij ligt opgebaard, en dat was heel sterk met een lach en een traan: hij had een enorme "lust for life". 

De beste spreker van de avond was voor mij toch Joe Biden, die af en toe in de media wordt afgedaan of hij als vice-president niks voorstelt. Joe heeft 38 jaren geleden in een verschrikkelijk autoongeluk zijn vrouw verloren en twee van zijn zonen waren ernstig gewond. Dit was toen hij net senator was geworden. Meteen toen bekend werd dat dit was gebeurd, werd hij in het ziekenhuis opgebeld door Kennedy, die hij toen nog helemaal niet kende. 

En dat brengt mij tot een van de uitspraken van Kennedy: Als je aarzelt of je iemand moet bellen of bezoeken die ernstige tegenslag ondervindt, dan weet je in je hart: ja, dat moet ik doen. En doe het dan meteen! 

Maar dat was niet het enige: Joe Biden wist als geen ander de grootheid van de mens Kennedy naar voren te brengen: No pettiness, no bitterness, never self aggrandisement.

Kennedy's meest beroemde woorden:

"For all those whose cares have been our concern, the work goes on, the cause endures, the hope still lives, and the dream shall never die."