Een bezoek aan de dokter

Wij "dokteren" bij het establishment Harvard Vanguard Medical Associates, Cambridge Street, Cambridge MA. Hier kun je huisartsen vinden, een laboratorium, specialisten, een apotheek, fysiotherapy, etc. Het prettige is dat er altijd iemand is. Je krijgt nooit een digitale stem aan de lijn. De mensen die je opwachten zitten achter een balie, achter computers natuurlijk, en deze gast uit Nederland is daar inmiddels goed bekend met haar pijntjes en ziektetjes. 

Zo zit er een vrolijk vrouwtje van Hispanische afkomstig, die zo gepropt zit in haar computerstoel, dat ze er mee vergroeid lijkt. Elke keer lijkt ze haar stoel "beter" te vullen, arm mens. Ze lijdt er zelf niet onder, maar ik vind eigenlijk dat ze dit niet zouden moeten laten gebeuren. 

Ik heb hier natuurlijk geen verzekering, maar ik ben "self-pay". D.w.z. ze beginnen met b.h.v. een creditcard eerst $175,-. af te schrijven. Dan krijg ik de "procedure", en dan ga ik terug, en dan krijg ik de $175,- terug en betaal ik wat ik echt kwijt ben, meestal $102,-.

De procedure is altijd hetzelfde, ook al ben je net gisteren geweest. 

Eerst wegen, dan bloeddruk meten, dan je temperatuur meten, dan je "oxygen" en dan blazen in een buis. En dan moet je wachten.

Gisteren was een groot moment: "Nah, I don't think that you will dash after the door after your procedure, so we skip the downpayment". Een teken van vertrouwen!

Na het bezoek aan de dokter naar de apotheek, waar ik werd opgewacht door een klein ventje met flair, pikzwarte krullen, tatoo, die naar het uitgifteluik kwam geslenterd: "How can I help you" with a wink! There was a little bit of back and forth over de grootte van de fles hoestdrank, ze hadden alleen maar "family size", en halverwege wijst hij naar mijn rode pet en zegt: "Great cap!" Zeker ingehuurd voor positive feedback. 

Ondertussen zat daar ook een oud vrouwtje te wachten, met grote witte gymschoenen aan en een glimmend suikerstok-roze trainingspak. Ze zag er erg breekbaar uit maar er kwam een machtig geluid uit haar mond. Ze riep: Where is my husband?

Ze strompelde naar de balie en riep weer: Where is my husband? I know what he is doing! He is a hundred and four and he is still chasing the ladies!". De balie gaf haar wat sussende woordjes terug, maar ze wilde er niet van weten. "You know, he is a hundred and four and he won't let up! I say to him: for crying out loud, you are a hundred and four and your still not giving up". Het verhaal kaatste via het trappenhuis door het hele gebouw en iedereen zat te lachen. Op die vrolijke noot verliet ik, invigorated, het gebouw.