Wie is wie?

Dit weekend was er in het glossy katern van de New York Times een zeer lang artikel over de manier waarop de campaign van John McCain werkt. Na alles gelezen te hebben zou je het kunnen samenvatten als reactief. 

Een campaign werkt met een motief en een verhaal, waar heel veel aan wordt opgehangen. De kracht van Obama is dat hij nooit van motief of verhaal is veranderd. Het motief is "Change, you can believe in", het motto is "Yes, we can", en het verhaal is van de man die als kind van een blanke moeder en een Kenyaanse vader, hoewel een buitenstaander, in Harvard zeer veel succes had en als community organiser in South Chicago een incling kreeg wat dit land nodig heeft. Zie bv. http://www.thenation.com. 

Het verhaal van McCain is moeilijker in elkaar te draaien. Het ligt voor de hand om het verhaal van de moedige piloot te gebruiken, die als krijgsgevangenen 5 jaar werd vastgehouden in Hanoi (een jaartje langer dan nodig, omdat hij niet weg wilde gaan, toen de gelegenheid zich aandiende, omdat zijn metgezellen ook niet weg mochten. Hoe fijn dit was voor de US is maar de vraag omdat zijn vader de admiraal van de Vietnamoperatie was en hierdoor minder ruimte had om politiek te manoevreren).

Nadeel is dat het verhaal oud is, duizenden keren verteld, en wat heeft het te maken met de huidige situatie? Kunnen we het ergens aan vastkoppelen misschien? Aha, dat kan, aan The Surge, de infusie van soldaten waarmee Bush een redelijk succes heeft gehad om de zaak in Irak wat rustiger te krijgen. 

Hiervan werd gebruik gemaakt met het motief: "No surrender", en het motto "John McCain, the American president Americans have been waiting for". Je kan zeggen dat dit de eerste keer is dat Americanisme  naar voren kwam. Nog dit weekend sprak een vrouwelijke campaigner over het Echte Virginia, bedoelende dat het Republikeins stemt. (Zie mijn blog "Dinsdag en woensdag").

Dit was het eerste verhaal. Er volgen er meer.