Vertrek

Een blog schrijven over de presidentsverkiezingen, voor iedereen waar ik tegen zei: We blijven weg tot er een nieuwe president is.

"Oh wat leuk, dat wordt wel spannend" was altijd het antwoord. 

Zo ook tegen onze buurman, die ons op een stille, zonovergoten zondagochtend uitzwaaide. 

Onze chauffeur zei meteen: Het kwam daarnet over het nieuws dat John McCain nog maar 3% achterligt. 

"Wat??? Nou breekt mijn klomp!" Vandaar de naam van deze blog, die in de lucht blijft tot het allemaal achter de rug is.

Op Schiphol gearriveerd gauw even kijken op de laptop: er is inderdaad één poll die 3%  aangeeft. Andere geven nauwelijks veranderingen. Wat te geloven?

In het vliegtuig zitten we helemaal vooraan bij de exit. Rode lichten branden en scherpe tonen klinken als we inchecken. De stewardess slaat alarm. Er wordt - natuurlijk - in de computer gekeken, maar we zijn okay. 

Waar ging dit over? vroeg ik. 

We keken of u wel in staat bent op te treden als er iets gebeurt.

Ik ging nog even uitleggen dat ik 2x per week op de fitness zit, en met gemak de exitdeur uit zijn sponningen zou kunnen rukken, maar daar ging het niet om, het was of we wel goed Engels spreken. 

De stewardess in het vliegtuig is slank en hoogblond, heur haar in een polyester greep dat ze af en toe betast. We komen te praten over de nieuwe uniformen, nu NorthWest samen gaat met Delta, en ze is er tevreden over. Helemaal uitgekeken op dit uniform dat dateert van 1992. Hopelijk veranderen ze ook het kabinemuziekje en de nasaal uitgesproken veiligheidsteksten die we nu al 15 jaar aanhoren. 

Later zegt ze dat ze niet weet wat ze gaat stemmen, haar familie heeft altijd Republikeins gestemd. Haar dochter, die studeert in Boston, heeft zich aangemeld (registered) en is voor Obama. We zeggen niks. 

Later geeft ze ons een mooie Merlot wijn mee.